اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٨٣ - فصل نهم كلّيات مكارم اخلاقى اهل بيت
٨٠٧. علل الشرائع- به نقل از ابو بصير-: به امام باقر عليه السلام گفتم: آيا پيامبر خدا صلى الله عليه و آله از تنگچشمى، [به خدا] پناه مىبُرد؟
فرمود: «آرى، اى ابو محمّد! هر بام و شام. ما نيز از تنگچشمى به خدا پناه مىبريم. خداوند مىفرمايد: «و هر كه از بخل خويش در امان مانده باشد، آنان اند كه رستگاران اند»».
٨٠٨. امام صادق عليه السلام: ما خاندانى هستيم كه هر گاه خيرى در كسى سراغ داشته باشيم، گفتههاى مردم، اين خير را از نظر ما نمىبَرد.
٨٠٩. الأمالى، صدوق- به نقل از حريز بن عبد اللَّه يا ديگرى-: جماعتى از جُهينه بر امام صادق عليه السلام وارد شدند. امام عليه السلام از آنها پذيرايى كرد و چون آهنگ رفتن كردند، ايشان براى آنها توشه گذارد و صله و عطايشان داد و به غلامان خود فرمود: «از آنها كناره بگيريد و يارىشان نرسانيد».
چون ميهمانان از كارشان آسوده شدند، براى خداحافظى خدمت امام عليه السلام رسيدند و به ايشان گفتند: اى فرزند پيامبر خدا! پذيرايى كردى و نيكو ميهمان نواختى و بخشش فراوان كردى. آن گاه به غلامانت دستور دادى ما را در [آمادگى براى] رفتن، يارى نرسانند؟!
فرمود: «ما خاندانى هستيم كه ميهمانانمان را در رفتن از نزد خود، يارى نمىرسانيم».
٨١٠. مصباح الشريعة- در آنچه به امام صادق عليه السلام نسبت داده شده است-: به طور كلّى، تكلّف [و رنجپذيرىِ بيهوده]، از اخلاق صالحان و شعار پرهيزگاران نيست، هر