٢٧٦. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله‌- خطاب به دُختر خود، فاطمه عليها السلام كه از ديدن بيمارى ايشان كه منجر به رحلت ايشان شد، گريسته بود و نزد ايشان از هراسِ بر خود و نابودى دو فرزندش پس از وفات ايشان، شِكوه مى‌كرد-: اى فاطمه! آيا هنوز ندانسته‌اى ما از خاندانى هستيم كه خداوند عز و جل براى ما آخرت را بر دنيا ترجيح داده است، و اين كه او مرگ را بر همه خلايقش حتمى ساخته است و اين كه خداوند- تبارك و تعالى- به زمين نگريسته و از ميان خلقش مرا برگزيده و پيامبر گردانيده است و با دومين نگريستن، همسر تو را برگزيده و به من وحى كرده است كه تو را به ازدواج او در آورم و او را ياور و وزير خود بگيرم و او را جانشين خود در ميان امّتم قرار دهم. پس پدر تو بهترين پيامبر و فرستاده خدا و شوىِ تو بهترينِ اوصياست- و تو نخستين كس از خاندان من هستى كه به من مى‌پيوندى-. سپس خداوند براى سومين بار به زمين نگريسته و تو و دو فرزندت را برگزيده است. پس تو بانوى زنان بهشتى هستى و دو فرزند تو، حسن و حسين، سَرور جوانان بهشتى اند و فرزندان شوهر تو، اوصياى من تا روز رستاخيزند و همه آنها هدايتگر و ره‌يافته اند.

نخستينِ اوصياى پس از من، برادرم على و سپس حسن، در پى او حسين و به دنبال او نُه تن از فرزندان حسين هستند كه منزلتى چون من دارند و در بهشت، جايگاهى نزديك‌تر به خدا از جايگاه من و پدرم ابراهيم نيست.

٢٧٧. امام حسين عليه السلام: خداوند، محمّد صلى الله عليه و آله را براى خلقش برگزيد و با پيامبرى گرامى‌اش داشت و او را براى رسالت خود برگزيد. سپس خداوند، او را در حالى نزد خود برد كه او براى بندگان خدا خير خواسته بود و آنچه را كه به سوى او فرستاده شده بود، رسانده بود. ما خاندان و ياوران و اوصيا و وارثان او و سزاوارترين مردم براى دست يافتن به مقام او در ميان مردم هستيم؛ امّا قومِ ما اين مقام را از ما گرفتند و به خود اختصاص دادند. ما هم بدين، تن داديم و از تفرقه تنفّر و عافيت را خوش داشتيم.

اين، در حالى است كه مى‌دانيم ما به اين حق كه حقّ ماست، سزاوارتر از كسانى هستيم كه آن را در اختيار گرفته‌اند.

٢٧٨. امام باقر عليه السلام: نزديك‌ترين مردم به خداوند عز و جل و آگاه‌ترين ايشان به او و مهرورزترين‌