اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٣٧ - فصل پنجم شيوه اهل بيت در شكيبايى و خرسندى
قضا واقع شود، ديگر آنچه را خداوند براى ما دوست ندارد، دوست نخواهيم داشت».
٧٤٦. الكافى- به نقل از قتيبه اعشى-: نزد امام صادق عليه السلام رفتم تا پسرش را عيادت كنم.
ايشان را بر درِ خانه غمگين و حزنآلود ديدم. گفتم: فدايت گردم! پسرك چگونه است؟
فرمود: «به خدا، حالش خوب نيست». آن گاه به درون خانه رفت و ساعتى درنگ كرد و سپس بيرون آمد، در حالى كه چهرهاى گشاده داشت و رنگپريدگى و حزن، از سيماى او رخت بر بسته بود.
خيال كردم كودكش بهبود يافته است. گفتم: قربانت گردم! كودك چگونه است؟
فرمود: «در گذشت».
گفتم: قربانت گردم! چگونه است؟ آن گاه كه او زنده بود، غمگين و گرفته بودى و در اين لحظه كه او مرده است، جز آن وضع را در تو مىبينم؟!
امام عليه السلام فرمود: «ما اهل بيت، پيش از رسيدن مصيبت، ناله مىكنيم و هر گاه امر خدا واقع شد، به قضاى او خشنود و در برابر امرش تسليميم».