اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٥٧ - فصل يكم ايثار اهل بيت
٦٢٧. تفسير الثعلبى: در كتابها ديدهام كه چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله آهنگ هجرت كرد، على بن ابى طالب عليه السلام را در مكّه به جانشينى خود نهاد تا قرضهاى ايشان را ادا كند و امانتهايى را كه نزد او بود، به صاحبانشان بازگرداند. پيامبر صلى الله عليه و آله شبى كه به غار رفت- در حالى كه خانه را محاصره كرده بودند-، به على عليه السلام دستور داد در بستر او بيارَمد و به او فرمود: «بُردِ حضرمىِ سبز مرا بر دوش افكن و به جاى من بخواب، كه به خواست خداوند متعال، آسيبى از ايشان به تو نمىرسد». على عليه السلام نيز چنين كرد.
پس خداوند متعال به جبرئيل و ميكائيل وحى كرد كه: «من ميان شما دو نفر، برادرى بر قرار كردم و عُمر يكى از شما را بيش از ديگرى قرار دادم. كدام يك از شما زندگى را بر مىگزيند؟». هر دو زندگى را برگزيدند. خداوند متعال به آن دو، وحى كرد كه: «آيا شما همچون على بن ابى طالب نيستيد؟! من ميان او و محمّد، برادرى بر قرار كردم و على در بستر محمّد آرميد و خود را فداى او كرد و زندگى او را بر خود ترجيح داد؟! به زمين فرود آييد و او را از دشمنش حفظ كنيد».
آن دو، فرود آمدند و جبرئيل، در كنار سر پيامبر و ميكائيل، در كنار دو پاى ايشان ايستاد. جبرئيل ندا مىداد: «خوشا، خوشا، اى على بن ابى طالب! چه كسى همچون توست كه خداوند عز و جل [با او] به فرشتگان مباهات كند؟!» و خداوند به پيامبرش كه در راه مدينه بود، اين آيه را در شأن على عليه السلام نازل فرمود: «و از ميان مردم، كسى است كه براى طلب خشنودى خدا جان خويش را فدا مىفروشد».