اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٩٦٣ - فصل يكم هشدار پيامبر در باره ستم كردن به اهل بيت
١١٧٨. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كس به اهل بيت من ناسزا گويد، من از او بيزارم.
١١٧٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: هر كه مرا با آزردن اهل بيتم بيازارد، هر آينه خدا را آزرده است.
١١٨٠. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: شش نفرند كه من و خداوند و هر پيامبر مستجاب الدعوهاى آنان را لعنت كردهايم: كسى كه به كتاب خدا چيزى بيفزايد؛ كسى كه تقدير خدا را دروغ شمارد؛ كسى كه با قهر و زور و براى اين كه مسلّط شود، كسى را كه خدا عزّت بخشيده، ذليل گرداند وكسى را كه خدا ذليل كرده است، بر سرير عزّت [و قدرت] نشاند؛ كسى كه سنّت مرا فرو گذارد؛ كسى كه آنچه را خداوند در باره عترتم حرام كرده است، حلال شمارد؛ و كسى كه حرامهاى خدا را روا گرداند.
١١٨١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: پنج نفرند كه من و هر پيامبر مستجاب الدعوهاى، آنان را لعنت كردهايم: كسى كه به كتاب خدا چيزى بيفزايد؛ كسى كه سنّت مرا فرو گذارد؛ كسى كه تقدير خدا را باور نداشته باشد؛ كسى كه آنچه را خدا در باره عترتم حرام كرده، حلال شمارد؛ و كسى كه غنايم را [كه حقّ همه مسلمانان است،] به خود اختصاص دهد و آن را براى خود روا شمارد.
١١٨٢. امام زين العابدين عليه السلام: عمر بن خطّاب در روز جمعه بر بالاى منبر، سخنرانى مىكرد كه حسين بن على عليه السلام نزديك او رفت و گفت: «از منبرِ پدرم فرود آى».
عمر گريست و سپس گفت: راست گفتى، فرزندم! اين، منبر پدر توست، نه منبر پدر من.
در اين هنگام، على عليه السلام گفت: «به خدا سوگند، اين حرف را من به او ياد نداده بودم».