اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٢٣ - فصل سوم مسئوليت عالمان
دست مدد به سويش دراز مىشود!
پس اينك از اين وضعى كه دارى، روى بگردان تا بِدان شايستگانى بپيوندى كه در جامههاى ژنده و فرسوده خويش مدفون گشتهاند و شكمهايشان [از شدّت گرسنگى و روزهدارى] به پشتهايشان چسبيده است. ميان آنان و خداوند، حجابى نيست، دنيا فريبشان نمىدهد و آنها نيز فريفته دنيا نمىشوند. خواستند و طلبيدند و ديرى نپاييد كه [به خواسته اخروى خود] رسيدند. وقتى دنيا با چون تويى كه سالخورده و دانشمند و دم مرگ هستى، چنين كند، پس جوان نورستهاى كه از دانش، بىبهره است و انديشهاى ناپخته و خردى ناقص دارد، چگونه ايمن مىماند؟! إنّا للَّهو إنّا إليه راجعون. به كه بايد تكيه كرد و از چه كسى بايد عذر خواست؟ از اندوه خود و وضعى كه در تو مىبينيم، به خدا شِكوه مىكنيم و مصيبتى را كه به واسطه تو بر ما وارد شده است، به حساب خدا مىگذاريم.
پس بنگر كه سپاسگزارىِ تو از كسى كه در خُردى و بزرگىات تو را با نعمتهايش پرورده، چگونه است و كسى را كه به واسطه دينش تو را در ميان مردم، خوشنام كرده است، چگونه بزرگ مىدارى و از خلعت كسى كه با پوشاندن آن بر قامت تو، تو را در ميان مردم پوشيده [و آبرومند] داشته است، چگونه نگهدارى مىكنى و نزديكى يا دورى تو از كسى كه به تو فرمان داده است كه خود را به او نزديك كنى و در برابرش خوار [و فروتن] باشى، تا چه حد است؟ تو را چه شده كه از خواب [غفلتِ] خود، بيدار نمىشوى و از لغزشت توبه نمىكنى كه بگويى: به خدا سوگند كه من حتّى يك بار هم براى خدا به زنده كردن [حكمى از احكام] دين او و ميراندن باطلى اقدام نكردم؛ زيرا همين خود، سپاسگزارى تو از كسى است كه اين بار [دانش] را بر دوش تو نهاده [و به كارت گرفته] است! وه چه قدر مىترسم كه تو از آنانى باشى كه خداوند متعال، در كتابش فرموده است:
«نماز را تباه ساختند و از خواهشهاى نفسانى پيروى نمودند. پس زودا كه كيفر گمراهى را بيابند!». خداوند، كتابش را بر دوش تو نهاد و عملش را به امانتْ، نزد تو سپرد؛ امّا تو آن را تباه كردى. خداى را سپاس و ستايش مىگوييم كه ما را از آنچه تو را بدان گرفتار ساخت، به سلامت داشت. والسلام.
٨٤٣. الكافى- به نقل از يزيد بن عبد اللَّه، از شخصى كه برايش حديث كرد-: امام باقر عليه السلام به سعد الخير نوشت: «به نام خداوند بخشاينده مهربان. امّا پس از سپاس پروردگار، من تو را به پروا داشتن از خدا سفارش مىكنم؛ زيرا تقوا سبب ايمن ماندن از تباهى دنيا و سود بردن