اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٩٩ - ٤/ ٢ سختكوشى اهل بيت (عليهم السلام) در عبادت
كه زمين را از داد مىآكَند، آن گونه كه از ستم آكنده شده است.
٦٨٠. امام صادق عليه السلام: پدرم در دل شب، نماز مىگزارد و آن قدر، سجده را طولانى مىگردانْد كه ما گمان مىكرديم خوابيده است.
٦٨١. امام صادق عليه السلام: من بستر پدرم را مىگستردم و منتظر آمدنش مىماندم. پس هر گاه در بسترش جاى مىگرفت و مىخوابيد، من نيز به بستر خود مىرفتم. شبى او دير كرد و من در جستجوى او به مسجد رفتم و اين، در حالى بود كه مردم خوابيده بودند.
ناگاه او را در مسجد يافتم كه به سجده رفته و در مسجد كسى جز او نبود. ناله او را شنيدم كه مىگفت: «پاك هستى بار الها! بى شك و ترديد، تو خداى پاك منى.
خدايا! در برابر تو از سرِ تعبّد و بندگى، به سجده افتادهام. خدايا! عمل من، ناچيز است. پس آن را براى من دو چندان كن! خدايا! مرا از عذابِ روزى كه بندگانت را بر مىانگيزى، حفظ كن، و توبهام را بپذير كه تو توبهپذير و مهرورزى».
٦٨٢. امام صادق عليه السلام: پدرم فراوان ذكر مىگفت. من با او راه مىرفتم، در حالى كه او ذكر خدا بر لب داشت و با او غذا مىخوردم، در حالى كه او خدا را ياد مىآورد. او با مردم سخن مىگفت و اين هم، او را از ذكر خدا، باز نمىداشت. زبان او را مىديدم كه از ذكر «لا إله إلّااللَّه»، به سقف دهانش چسبيده بود. او ما را گرد مىآورد و از ما مىخواست تا بر آمدن آفتاب، ذكر بگوييم. هر كه را از ما [كه مىتوانست] قرائت كند، دستور قرائت قرآن مىداد و به هر كه قرائت نمىكرد، دستور ذكر مىداد.
٦٨٣. تهذيب الكمال- به نقل از يحيى بن حسن علوى-: امام كاظم عليه السلام به سبب عبادت و