اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٠١ - ٤/ ٢ سختكوشى اهل بيت (عليهم السلام) در عبادت
سختكوشى، «عبد صالح» ناميده مىشد. اصحاب ما روايت كردهاند كه ايشان داخل مسجد پيامبر خدا صلى الله عليه و آله شد و در آغاز شب، سجدهاى كرد و شنيده مىشد كه در سجدهاش مىفرمود: «گناه من، بزرگ گشته است. پس گذشت تو بايد نيكو گردد، اى اهل تقوا و اى اهل گذشت!». ايشان اين جمله را آن قدر تكرار كرد تا صبح شد.
٦٨٤. الكافى- به نقل از حفص-: من هيچ كس را نديدم كه از امام كاظم عليه السلام بر خويش هراسانتر باشد و در ميان مردم از او اميدوارتر هم نديدم. تلاوت قرآن او، با اندوه همراه بود و هر گاه قرآن تلاوت مىكرد، گويى با انسانى سخن مىگفت.
٦٨٥. عيون أخبار الرضا عليه السلام- به نقل از ثوبانى-: امام كاظم عليه السلام بيش از ده سال بود كه هر روز، پس از طلوع خورشيد تا وقت زوال به سجده مىافتاد. گاهى هارون الرشيد به بام مىرفت و از آن جا به محبسى مشرِف مىشد كه امام كاظم عليه السلام را در آن زندانى كرده بود و او را در حال سجده مىديد. روزى به ربيع گفت: اى ربيع! اين جامهاى كه همه روزه در آن جا مىبينم، چيست؟
ربيع گفت: يا امير المؤمنين! اين جامه نيست؛ موسى بن جعفر است كه همه روزه پس از طلوع خورشيد تا هنگام زوال، به سجده مىافتد.
ربيع گفت: هارون به من گفت: اين مرد، از راهبان بنى هاشم است.
گفتم: پس چرا در زندان، بر او تنگ مىگيرى؟
گفت: هيهات! گزيرى از اين كار نيست.
٦٨٦. عيون أخبار الرضا عليه السلام- به نقل از عبد السلام بن صالح هروى-: در سرخس به درِ خانهاى رفتم كه امام رضا عليه السلام را در آن محبوس كرده و به بندش كشيده بودند. از زندانبان اجازه ورود خواستم. او گفت: نمىتوانى او را ديدار كنى.
گفتم: چرا؟