١١١٥. المعجم الكبير- به نقل از بِشر بن غالب-: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كه ما را به خاطر دنيا دوست بدارد، [بايد بداند كه‌] دنيادار را خوب و بد، دوست دارند و هر كس ما را براى خدا دوست بدارد، ما و او در روز قيامت، مانند اين دو خواهيم بود» و انگشت اشاره و ميانه خود را نشان داد.

١١١٦. الأمالى‌، طوسى- به نقل از بِشر بن غالب-: امام حسين عليه السلام فرمود: «هر كه ما را به خاطر خدا دوست بدارد، من و او، اين چنين بر پيامبرمان صلى الله عليه و آله وارد خواهيم شد» و دو انگشت خود را به هم چسباند، و [افزود]: «و هر كه ما را به خاطر دنيا دوست بدارد، [بداند كه‌] دنيا نيكوكار و بدكار را در بر مى‌گيرد».

١١١٧. المحاسن‌- به نقل از بشر بن غالب اسدى-: حسين بن على عليه السلام برايم روايت كرد و فرمود: «اى بشر بن غالب! هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز به خاطر خدا نباشد، [در روز قيامت،] ما و او، مانند اين دو، وارد مى‌شويم» و دو انگشت اشاره‌اش را به موازات هم قرار داد، و [افزود]: «و هر كه ما را دوست بدارد و اين محبّت او جز براى دنيا نباشد، [بايد بداند كه‌] هر گاه برپا كننده عدالت قيام كند، دادگرى او شامل نيكوكار و بدكار خواهد شد».

١١١٨. أعلام الدين: امام حسين عليه السلام فرمود: «سخن، مختصر كنم: هر كس ما را دوست بدارد، نه به خاطر قرابتى كه ميان ما و اوست و يا به خاطر خوبى و احسانى كه به او كرده‌ايم، بلكه فقط به خاطر خدا و پيامبر او ما را دوست بدارد، در روز قيامت با ما مانند اين دو، وارد خواهد شد» و دو انگشت اشاره خود را به هم نزديك نمود.

١١١٩. امام زين العابدين عليه السلام: سخن، كوتاه كنم: هر كس ما را دوست بدارد، ولى نه به خاطر آن كه از قِبَل ما به دنيايى برسد و دشمن ما را دشمن بدارد، ولى نه به سبب كينه‌اى كه ميان آن دو است، روز قيامت، به همراه محمّد صلى الله عليه و آله و ابراهيم عليه السلام و على عليه السلام به پيشگاه خدا وارد مى‌شود.

١١٢٠. تفسير العيّاشى‌- به نقل از بُريد بن معاويه عجلى-: در خدمت امام باقر عليه السلام بودم كه مردى بر او وارد شد كه با پاى پياده از خراسان آمده بود. او دو پاى خود را كه پوست انداخته بود، نشان داد و گفت: به خدا سوگند كه مرا چيزى جز محبّت شما اهل‌