اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١١٤٦ - سلمان فارسى
سلمان فارسى
او پيش از آن كه مسلمان شود، نامش روزبه پور خشنودان يا ماهويِه و يا بهبود پور بدخشان بود و پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نام سلمان را بر او نهاد و با لقب سلمانُ الخَير و سلمان محمّدى، از او ياد مىشد. كنيهاش ابو عبد اللَّه، ابو البيّنات و ابو المرشد بود.
سلمان، اصلًا اهل شيراز يا رامهرمز يا اهواز يا شوشتر و يا از روستاى جِى يا سِده اصفهان بود. او از اوصياى عيسى عليه السلام بود و شايد راز اين كه امير مؤمنان عليه السلام شخصاً او را غسل داده است، همين باشد؛ چرا كه وصى را كسى جز پيامبر يا وصىّ پيامبر، حق ندارد غسل دهد. روايت شده كه وى به ظاهر، اظهار مجوسيّت مىكرده؛ امّا باطناً به خداى يگانه ايمان داشته و آن را پنهان نگه مىداشته است.
بلندپايگى و جلالت قدر و بزرگوارى و والامقامى و دانش فراوان سلمان و پرهيزگارى و پارسايى و خردمندى او، پرآوازهتر از آن است كه نياز به شرح و توضيح داشته باشد. همه مسلمانان بر بلندپايگى او همداستان اند. احاديث فراوانى در باره مقام و فضيلت او رسيده است، از جمله اين كه نقل شده است كه در حضور امام باقر عليه السلام از سلمان فارسى سخن به ميان آمد. امام عليه السلام فرمود: «نه، نگوييد سلمان فارسى؛ بگوييد سلمان محمّدى. او مردى است از ما اهل بيت». نيز روايت شده است كه ايشان فرمود: «سلمان از متوسّمان بود». از امام صادق عليه السلام نيز نقل شده است كه فرمود: «سلمان، اسم اعظم را مىدانست».
نخستين غزوهاى كه وى در آن شركت كرد، جنگ خندق بود. از آن پس، در بقيّه غزوات و نيز در فتوحات عراق حضور داشت و به روزگار عمر يا عثمان، فرماندارى مدائن را عهدهدار شد، و تا زمان مرگ، حاكم مدائن (تيسفون) بود.
سلمان از پيامبر صلى الله عليه و آله و امير مؤمنان على عليه السلام، روايت كرده و ابو وقّاص و سُلَيم بن