اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٣١ - فصل سوم مسئوليت عالمان
پيادگانش فزونى گرفت و در مال و فرزند هر كس كه او را شريك خود ساخت، شريك گشت و از اين رو [آن كس] بدعتها را به كار گرفت و كتاب و سنّت را فرو گذاشت. [از طرف ديگر،] دوستان خدا زبان به حجّت و برهان گشودند و به كتاب و حكمت (عقل) چنگ در زدند. از همان روز، پيروان حق و پيروان باطل از هم جدا شدند و رهيافتگان از هميارى دست شستند و در مدد رساندن به حق سستى ورزيدند؛ امّا گمراهان به يارى يكديگر برخاستند، تا جايى كه جماعت، با فلانى و امثال او شد. بنا بر اين، اين گروه را نيك بشناس.
گروه ديگرى هم هستند كه مردمانى نجيب و بزرگوارند. آنها را با ديده خِرد بنگر و از آنان جدا مشو تا اين كه به اهل خود (بهشتيان و سعادتمندان) بپيوندى؛ زيرا «زيانكاران، در حقيقت، كسانى هستند كه به خود و كسانشان در روز قيامت، زيان رساندند.
بدانيد اين، همان زيان آشكار است»».