اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٧٩٣ - ٣/ ٣ ولايت
خويشاوندى مرا با آنان نگه نمىدارند. به خدا سوگند كه اينان دو فرزند مرا مىكشند![١٥٥٣] خدا شفاعتم را شامل حال آنان نكند!
٩٢٢. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- به على عليه السلام-: هر كه خوشحال مىشود كه خداى عز و جل را ايمن و پاك ديدار كند و از آن وحشت بزرگ (قيامت)، اندوهى به دل راه ندهد، بايد ولايت تو و ولايت دو فرزندت حسن و حسين و على بن الحسين و محمّد بن على و جعفر بن محمّد و موسى بن جعفر و على بن موسى و محمّد و على و حسن و سرانجام، مهدى را كه آخرين آنهاست، بپذيرد.
٩٢٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله- در باره امامان عليهم السلام-: اى پسر عبّاس! ولايت آنان، ولايت من است و ولايت من، ولايت خداست. جنگ با آنان، جنگ با من است و جنگ با من، جنگ با خدا. آشتى با آنان، آشتى با من است و آشتى با من، آشتى بودن با خداست.
٩٢٤. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: ولايت من و ولايت اهل بيت من، مايه ايمنى از آتش دوزخ است.
٩٢٥. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: عدّهاى را چه مىشود كه هر گاه در حضور آنان از خاندان ابراهيم ياد مىشود، خوشحال و شادمان مىشوند؛ امّا هر زمان كه نزد آنان از خاندان محمّد صلى الله عليه و آله نام برده مىشود، ناراحت مىشوند؟! سوگند به آن كه جان محمّد در
[١٥٥٣]. در متن عربى،« ابنى( فرزند من)» آمده است، كه مقصود، امام حسين عليه السلام است. همين واژه،« ابنَىَّ( دو فرزندم)» نيز خوانده مىشود كه در اين صورت، اشاره به امام حسن عليه السلام و امام حسين عليه السلام است.