اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٥١ - فصل يكم ايثار اهل بيت
را نيز بر خود ترجيح دادند و در روز سوم نيز اسيرى آمد و با او نيز چنين كردند و نان خود را بدو دادند.
چون صبح رسيد، على عليه السلام دست حسن و حسين را گرفت و به سوى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به راه افتاد. هنگامى كه چشم پيامبر به آنها افتاد- كه از شدّت گرسنگى همچون جوجه به خود مىلرزند- فرمود: «چه قدر بر من ناگوار است آنچه را در شما مىبينم!». پيامبر صلى الله عليه و آله به همراه آنها حركت كرد تا نزد فاطمه عليها السلام آمد و او را در محرابش يافت كه شكمش به پشتش چسبيده بود و دو چشمش فرو رفته بود. پيامبر صلى الله عليه و آله از اين منظره ناراحت شد. پس جبرئيل نازل شد و گفت: اى محمّد! سوره [انسان] را بگير.
خداوند، چنين خاندانى را به تو تبريك مىگويد. آن گاه، سوره [انسان] را براى او خواند.
٦٢١. امام صادق عليه السلام- در توضيح سبب نزول اين سخن خداوند متعال: «و خوراك را با وجودِ دوست داشتنش به بينوا و يتيم و اسير اطعام مىكنند»-: فاطمه عليها السلام مقدارى جو داشت كه از آن كاچى فراهم آوردند. چون آن را پختند و براى خوردن در پيش روى خود نهادند، مسكينى بيامد و گفت: خداوند به شما رحم كند! از آنچه خداوند، روزىتان كرده، به ما غذا بدهيد.
على عليه السلام برخاست و يك سومِ خوراك را بدو داد. طولى نكشيد كه يتيمى آمد و گفت: خداوند به شما رحم كند! از آنچه خداوند، روزىتان كرده، به ما غذا بدهيد.
على عليه السلام برخاست و يك سومِ خوراك را بدو داد و سپس اسيرى بيامد و گفت:
خداوند بر شما رحم كند! از آنچه خداوند، روزىتان كرده، به ما غذا بدهيد.
على عليه السلام برخاست و يك سومِ باقىمانده خوراك را بدو داد و هيچ كدام، آن خوراك را نچشيدند. پس خداوند سبحان در حقّ آنها اين آيه را نازل فرمود، تا «و كوشش شما مقبول افتاده است».
٦٢٢. امام باقر عليه السلام: «و خوراك را با وجودِ دوست داشتنش اطعام مىكنند»، يعنى: با در نظر گرفتن