آن جا كه مى‌فرمايد: «چرا عالمان ربّانى و دانشمندان، آنان را از گفتار گناه آلودشان نهى نمى‌كنند؟» و فرمود: «كافران بنى اسرائيل لعنت شدند» تا آن جا كه فرمايد: «چه بد بود آنچه انجام مى‌دادند!». خداوند، آنان را از اين رو نكوهش كرده است كه ايشان از ستمگرانى كه در ميانشان بودند، زشتكارى و تباهى مى‌ديدند؛ امّا به طمع بهره‌اى كه از آن ستمگران مى‌بردند و به سبب هراس از آنچه از آن مى‌ترسيدند، آنان را از كردارهايشان باز نمى‌داشتند، در حالى كه خداوند مى‌فرمايد: «از مردم نترسيد و از من بترسيد».

و فرمود: «مردان و زنان مؤمن، دوستان يكديگرند، به نيكى فرمان مى‌دهند و از زشتكارى باز مى‌دارند». خداوند از امر به معروف و نهى از منكر به عنوان فريضه‌اى از جانب خود، آغاز كرده است؛ چون مى‌دانسته كه هر گاه اين فريضه ادا گردد و بر پاى داشته شود، تمام فرايض ديگر از آسان و دشوارْ بر پاى داشته خواهند شد؛ چرا كه امر به معروف و نهى از منكر، دعوتِ به اسلام، همراه با ردّ مظالم و مخالفت با ستمكار و تقسيم بيت‌المال و غنايم و گرفتنِ به جاىِ صدقات (زكات) و هزينه كردنِ به جاى آنهاست.

بارى، شما- اى جماعت- گروهى هستيد كه به دانش شهره‌ايد و به نيكى ناموَر و به خيرخواهى معروف و به لطف خداوند، در دل‌هاى مردمان، شكوه و هيبت داريد. بزرگان [و قدرتمندان‌] از شما پروا مى‌كنند و ناتوانان گرامى‌تان مى‌دارند و آن كسى هم كه شما را بر او مزيتى نيست و وامدار احسانتان نيست، شما را بر خويشتن ترجيح مى‌دهد.

نيازمندان، هر گاه از رسيدن به نياز خود در مانند، شما را واسطه قرار مى‌دهند و در كوچه و خيابان با شوكت شهرياران و كرامت بزرگان، گام بر مى‌داريد. آيا اين همه، از آن رو نيست كه شما به منزلتى رسيده‌ايد كه از شما انتظار مى‌رود به بر پا داشتن حقّ خدا قيام كنيد، هرچند در بر پاى داشتن بيشتر حقّ او كوتاهى مى‌ورزيد؟! شما حقّ امامان را خوار شمرديد و حقّ ناتوانان را تباه ساختيد؛ ولى آنچه را حقّ خود مى‌پنداشتيد، طلب كرديد.

نه مالى را بخشيديد و نه جانى را در راه جان‌آفرين به خطر افكنديد و نه به خاطر خدا با عشيره‌اى دشمنى ورزيديد و با اين حال از خداوند، تمنّاى بهشت او و هم‌جوارى با رسولانش و ايمنى از عذابش را داريد!