اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٨٩ - فصل نهم كلّيات مكارم اخلاقى اهل بيت
و هرگز در حضور كسى، پاى خود را دراز نمىكرد و در برابر همنشينش تكيه نمىداد و نديدم كه به يكى از وابستگان يا غلامانش دشنام دهد و نديدم كه آب دهان بيندازد و هرگز نديدم كه در خنده خود، قهقهه كند و خندهاش لبخندى بيش نبود. هر گاه تنها مىشد و سفره گسترده مىگشت، وابستگان و غلامان، حتّى دربان و مهترِ اسبان را نيز بر سر سفره مىنشاند.
در شب، كمخواب و بيدارىاش فراوان بود. بيشتر شبها را تا صبح، زنده مىداشت و فراوان روزه مىگرفت و در سه روز از ماه، روزه را از دست نمىداد و مىفرمود: «اين، روزه روزگار است». فراوان احسان مىكرد و پنهانى صدقه مىداد و بيشتر آن در شبهاى تاريك بود. هر كه گمان كرد نظير ايشان را در فضيلت ديده است، باور مكن.
٨١٩. امام هادى عليه السلام-/ در زيارت جامعه كه امامان عليهم السلام را با آن زيارت مىكنند-: سخن شما نور و فرمان شما هدايت و سفارش شما تقوا و كار شما خير و عادت شما احسان و سرشت شما بخشندگى و شأن شما حق و راستى و نرمخويى است.