بدانيد كه خداوند، هر گاه خير بنده‌اى را بخواهد، تاب تحمّل اسلام را بدو مى‌دهد و هر گاه اين [نعمت‌] را به او دهد، زبانش را به حق گويا مى‌سازد و دلش را بر آن گره مى‌زند و در نتيجه حق را به كار مى‌بندد. پس هر گاه خداوند، اين صفات را در او گرد آورد، اسلامش كامل است و اگر با چنين حالى از دنيا برود، نزد خدا از مسلمانان راستين به شمار مى‌آيد. و امّا هر گاه خداوند، خير بنده‌اى را نخواهد، او را به خودش وا مى‌نهد و سينه‌اش تنگ و بى تحمّل مى‌خواهد بود، به طورى كه اگر حقّى بر زبانش جارى شود، دلش با آن گره نمى‌خورد [و قلباً بِدان عقيده نخواهد داشت‌] و هر گاه دلش با آن گره نخورد، خداوند، عمل به آن را به او عطا نمى‌كند. پس هر گاه چنين صفاتى در وجود او گرد آيد و با چنين حالى از دنيا برود، نزد خداوند از منافقان به شمار مى‌آيد و آنچه از حقيقت كه بر زبانش جارى گشته و خداوند، [توفيق‌] اعتقاد بِدان و به كار بستنش را به او نداده است، در روز قيامت، حجّتى به زيان وى مى‌گردد.

بنا بر اين، از خدا بترسيد و از او بخواهيد كه سينه‌هاى شما را براى اسلام فراخ گرداند و زبان‌هايتان را تا زنده هستيد، به حق گويا سازد و آخرت شما را آخرت شايستگان پيش از شما قرار دهد. هيچ نيرويى جز از سوى خدا نيست و ستايش از آنِ خداوند پروردگار جهانيان است.

هر كس خوش دارد كه بداند خداوند، او را دوست مى‌دارد، بايد طاعت خدا را به كار بندد و از ما پيروى كند. مگر نشنيده است اين سخن خداى عز و جل به پيامبرش را كه: «بگو:

اگر خدا را دوست مى‌داريد، از من پيروى كنيد تا خدا شما را دوست بدارد و گناهانتان را ببخشايد»؟ به خدا سوگند، هيچ بنده‌اى هرگز از خدا اطاعت نمى‌كند، مگر اين كه خداوند، پيروى از ما را در اين اطاعت او جاى داده است. به خدا سوگند، هيچ بنده‌اى هرگز از ما پيروى نمى‌كند، مگر اين كه خداوند، او را دوست بدارد. به خدا سوگند، هيچ كس پيروى از ما را فرو نمى‌گذارد، مگر اين كه با ما دشمنى كرده باشد. به خدا سوگند، هيچ كس نيست كه با ما دشمنى ورزد، مگر اين كه خدا را نافرمانى كرده است و هر كس با نافرمانى خدا از دنيا رود، خداوند، رسوايش مى‌كند و او را