٨٤٨. المحاسن‌- به نقل از خطّاب كوفى و مصعب بن عبد اللَّه كوفى-: سديرِ صيرفى خدمت امام صادق عليه السلام رسيد، در حالى كه گروهى از ياران ايشان در محضر ايشان بودند.

امام عليه السلام به سدير فرمود: «اى سدير! شيعيان ما همواره [از جانب خداوند]، تحت مراقبت، محفوظ، در پناه و مصون خواهند بود، به شرط آن كه كاملًا مراقب رابطه خود با آفريدگارشان باشند، نيّتشان در باره امامانشان درست باشد، به برادرانشان نيكى كنند، با ناتوانان خود، مهربان باشند و به نيازمندانشان كمك رسانند. ما هرگز به ستم كردن دستور نمى‌دهيم؛ بلكه ما شما را به پارسايى، فرمان مى‌دهيم، پارسايى، پارسايى و [نيز] به همدردى، همدردى با برادرانتان؛ زيرا از زمانى كه خداوند، آدم عليه السلام را آفريد، دوستان خدا پيوسته ضعيف نگه داشته شده و در اقليت به سر برده‌اند».

٨٤٩. امام صادق عليه السلام‌- در نامه‌اى كه به ياران خود نوشت و به آنان دستور داد كه پيوسته آن را مطالعه كنند و در آن بينديشند و از آن مراقبت به عمل آورند و به كارش بندند و آنها نيز اين نامه را در نمازخانه منازل خود مى‌گذاشتند و بعد از نماز، در آن تدبّر مى‌كردند-:

به نام خداوند بخشنده مهربان. امّا پس از سپاس پروردگار، از پروردگارتان عافيت بطلبيد و آرام و باوَقار و سنگين باشيد. حيا را از دست ندهيد و از آنچه صُلحاى پيش از شما دورى كرده‌اند، دورى كنيد .... مبادا زبان‌هاى خود را به دروغ و بهتان و گناه و تجاوز بيالاييد، كه اگر زبان‌هاى خود را از آنچه خداوند، ناخوش مى‌دارد و شما را از آن نهى كرده است، نگه داريد، براى شما نزد پروردگارتان بهتر است از اين كه زبان‌هايتان را به آنها بيالاييد؛ زيرا آلودن زبان به آنچه خداوند، آن را ناخوش مى‌دارد و از آن نهى فرموده است، موجب هلاكت بنده نزد خدا و خشم خدا مى‌گردد و در روز قيامت، خداوند، او را كر و كور و لال مى‌گرداند و در نتيجه مصداق اين سخن خداوند مى‌گرديد كه: «كرند، لال اند، كورند. پس به راه نمى‌آيند»، يعنى: سخن نمى‌گويند «و به آنان رخصت داده نمى‌شود تا عذر [و بهانه‌] آورند».