اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٥٨٣ - ٤/ ٢ سختكوشى اهل بيت (عليهم السلام) در عبادت
٦٦١. تنبيه الخواطر: امام زين العابدين عليه السلام فرمود: «من خوش نمىدارم خدا را چنان بپرستم كه مقصودى جز پاداش نداشته باشم تا چونان بردهاى باشم آزمند و تسليم كه اگر طمع ورزد، مىكوشد و گر نه، نه، و خوش نمىدارم خدا را چنان بپرستم كه [مقصودى] جز هراسِ از كيفر او در سر نداشته باشم تا چونان برده بدكارى باشم كه اگر نهراسد، گامى بر نمىدارد».
به امام عليه السلام گفته شد: پس چرا خدا را مىپرستى؟
فرمود: «چون او با نواختن و نعمت دادن به من، شايسته عبادت است».
٤/ ٢ سختكوشى اهل بيت (عليهم السلام) در عبادت
٦٦٢. امام باقر عليه السلام: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در شبى كه بايد نزد عايشه مىبود، در كنار او بود. عايشه گفت: اى پيامبر خدا! چرا خود را خسته مىكنى، در حالى كه خداوند، گناهان گذشته و آينده تو را آمرزيده است؟
فرمود: «اى عايشه! آيا نبايد بندهاى شكرگزار باشم؟!».
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله بر سر انگشتان پايش مىايستاد كه خداوند پاك والا، اين آيه را نازل فرمود: «طه! ما قرآن را بر تو نازل نكرديم تا در رنج افتى».
٦٦٣. صحيح البخارى- به نقل از عروه، از عايشه-: پيامبر صلى الله عليه و آله آن قدْر شبزندهدارى نمود تا دو پايش ورم كرد. به ايشان گفت [م]: اى پيامبر خدا! چرا چنين مىكنى، در حالى كه خداوند، گناهان گذشته و آينده تو را آمرزيده است؟