١٢٧١. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: پرچم‌هايى سياه از جانب مشرق زمين خواهد آمد كه دل‌هاى صاحبان آنها به استوارى تكّه‌هاى آهن است. پس هر كس نداى آنان را شنيد، به ايشان بپيوندد و با آنها بيعت كند، حتّى اگر ناچار باشد از روى يخ، سينه‌خيز بگذرد.

١٢٧٢. امام باقر عليه السلام: گويى مردمى را مى‌بينم كه در مشرق زمين قيام كرده‌اند و حق را مطالبه مى‌كنند؛ امّا به آنان داده نمى‌شود و باز مطالبه مى‌كنند؛ ولى باز هم به آنان نمى‌دهند و چون وضع را اين گونه ديدند، شمشيرهاى خود را از نيام مى‌كشند و در اين زمان، آنچه را طلب كرده‌اند، به آنان مى‌دهند؛ امّا آن را نمى‌پذيرند تا اين كه برخيزند و آن را به صاحب [و امام زمانِ‌] شما دهند. كشتگانِ آنان شهيدند. بدانيد كه اگر من آن زمان را درك كنم، جانم را براى صاحب اين امر نگه مى‌دارم.

١٢٧٣. امام على عليه السلام: زهى بر تو، اى طالَقان! خداى عز و جل در آن جا گنج‌هايى دارد كه از زر و سيم نيستند؛ بلكه در آن، مردان مؤمنى هستند كه خداوند را چنان كه بايد، شناخته‌اند.

اينان، ياران مهدى عليه السلام در آخر الزمان هستند.

١٢٧٤. امام حسن عليه السلام: پيامبر صلى الله عليه و آله از بلايى ياد كرد كه اهل بيتش عليهم السلام تا زمانى كه خداوند، پرچم‌هاى سياهى را از مشرق مى‌فرستد، مى‌بينند. هر كس آنها را يارى دهد، خداوند، يارى‌اش مى‌رساند و هر كس تنهايشان گذارد، خداوند، او را تنها و بى‌ياور مى‌گذارد. صاحبان اين پرچم‌ها، نزد مردى كه همنام من است، مى‌روند و زمام امور خود را به دست او مى‌سپارند و خداوند، او را پشتيبانى مى‌كند و نصرتش مى‌دهد.

١٢٧٥. المستدرك على الصحيحين‌- به نقل از محمّد بن حنفيّه-: در خدمت على عليه السلام بوديم كه مردى در باره مهدى از ايشان سؤال كرد. على عليه السلام فرمود: «هيهات!». آن گاه با [انگشت‌] دستش هفت عدد شمرد و فرمود: «او در آخر الزمان ظهور مى‌كند، زمانى كه هر كس به خدا دعوت كند، كشته مى‌شود. خداوند متعال براى او مردمى را گرد