تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٣٩ - آيه

« وَعَلَّمَ آدَمَ اَلأَسْماءَ كُلَّها ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى اَلْمَلائِكَةِ فَقالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْماءِ هؤُلاءِ إِنْ كُنْتُمْ صادِقِينَ . قالُوا سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا إِنَّكَ أَنْتَ اَلْعَلِيمُ اَلْحَكِيمُ ٢ : ٣١ - ٣٢ . » [١] ( خداوند تمامى اسماء ( حقايق ) را به آدم تعليم فرمود : سپس آنها را به فرشتگان نشان داد و فرمود : اگر راست مى گوييد اسماء اين حقايق را باز گو كنيد ، گفتند : پاكيزه پروردگارا ما جز آن چه را تو به ما تعليم فرموده‌اى ، نمى دانيم ، تويى دانا و حكيم ) .
« وَإِذا مَسَّ اَلإِنْسانَ ضُرٌّ دَعا رَبَّه مُنِيباً إِلَيْه ثُمَّ إِذا خَوَّلَه نِعْمَةً مِنْه نَسِيَ ما كانَ يَدْعُوا إِلَيْه مِنْ قَبْلُ وَجَعَلَ لِلَّه أَنْداداً لِيُضِلَّ عَنْ سَبِيلِه قُلْ تَمَتَّعْ بِكُفْرِكَ قَلِيلًا إِنَّكَ مِنْ أَصْحابِ اَلنَّارِ ٣٩ : ٨ . » [٢] ( در آن هنگام كه ضرر و ناملايمات به انسان وارد مى شود ، خدا را در حالى كه به او گراييده است ، مى خواند سپس وقتى كه نعمت و آسايشى به او عطا كرد ، آن چه را كه پيش از آن مى خواند فراموش مى كند و به خدا شركاء قرار مى دهد ، تا انسانها را از راه او منحرف بسازد .
[ اى پيامبر ما ] به او بگو : از اين كفر ورزى اندكى بهره بردارى كن ، تو به طور قطع از اصحاب آتش دوزخى ) .
« وَتَوَكَّلْ عَلَى اَلْعَزِيزِ اَلرَّحِيمِ . اَلَّذِي يَراكَ حِينَ تَقُومُ . وَتَقَلُّبَكَ فِي اَلسَّاجِدِينَ إِنَّه هُوَ اَلسَّمِيعُ اَلْعَلِيمُ ٢٦ : ٢١٧ - ٢٢٠ . » [٣] ( به پروردگار عزيز و رحيم توكل نما . آن خدايى كه تو را در موقع قيام براى

[١] سوره البقره ، آيهء ٣١ . .
[٢] سوره الزمر ، آيهء ٨ . .
[٣] سوره الشعراء ، آيات ٢١٧ تا ٢٢٠ . .