تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٣٤٩ - روايت

به عنوان نمونه در لاميهء طغرايى ابيات ذيل را مى بينيم : [١]
فيم الاقامة بالزوراء لا سكنى بها و لا ناقتى فيها و لا جملى (
براى چه در بغداد اقامت گزينم ، نه در آن جا مسكنى دارم نه شتر ماده و نه شتر نر ) .

حب السلامة يثنى هم صاحبه عن المعالى و يغرى المرء بالكسل (
محبت به رفاه و آسايش اراده و تصميم صاحبش را از مقامات عالى بر مى گرداند و مرد را بكسالت وادار مى كند ) .

فان جنحت إليه فاتخذ نفقاً فى الارض او سلماً في الجو فاعتزل (
اگر توبه تن پرورى و به دست آوردن رفاه تمايلى دارى ، شكافى در زمين پيدا كن و برو زير زمين ، يا نردبامى بگذار و از كرهء زمين جدا شده و در فضا براى خود گوشه گيرى داشته باش ) .

و دع غمار العلى للمقدمين على ركوبها فاقتنع منهن بالبلل (
فرو رفتن در مراتب عالى انسانى را بكسانى واگذار كه مى توانند بر آن مراتب سوار شوند ، تو برطوبت ناچيزى از زندگانى قناعت بورز ) .

رضى الذليل بخفض العيش مسكنة و العز عند رسيم الاينق الذلل (
خشنودى مرد پست بزندگانى محقر نوعى بىنوايى است ، عزت آدمى در سير و حركت شترهاى رام است ) .

ان العلى حدثتنى و هى صادقة فيما تحدث ان العز فى النقل (
مقام والاى زندگى به من گفته است : عزت و شرف انسانى در تحرك و انتقال است . )

[١] ديوان طغرايى ، لاميهء معروف . نام طغرايى حسين بن على بن عبد الصمد اصفهانى و كنيه اش ابو اسماعيل و لقبهاى متعددى به او ذكر كرده‌اند ، از آن جمله : مؤيد الدين فخر الكتاب ، عميد الملك . . .