تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٧٧٠ - تفسير ابيات

باز آ باز آ هر آن چه هستى باز آ گر كافر و گبر و بت پرستى باز آ اين درگه ما درگه نوميدى نيست صد بار اگر توبه شكستى باز آ
به همين علت است كه گناهان را محو ساخته و به جاى آنها براى ما ثواب تثبيت مى كند .
از همين لطف خدايى در بارهء ما آدمى زادگان ، شيطان از حسد مى شكافد و دو نيم مى گردد .
شيطان همواره مى كوشد تا ما را به ارتكاب گناهان وادار بسازد و به سبب همان گناهان ما را به چاه بىته و ظلمتكدهء دورى از بارگاه خداوندى بيندازد ، ولى هنگامى كه مى بيند خدا به جهت توبه ، همان گناهان را به ثوابها مبدل ساخت ، ساعات نامباركى براى او نمودار مى شود .
اى پهلوان بيا ، من در رحمت الهى را بروى تو گشاده‌ام ، تو بروى من آب دهان انداختى ، من تحفهء شگفت انگيزى براى تو آورده‌ام .
اكنون كه خداوند گناهكاران را موفق مى دارد و براى آنان راه سعادت ابدى را باز مى كند ، به طور قطع به آنان كه در اين زندگانى از گناهان تبرى مى جويند مقامات عالىتر خواهد بخشيد .
براى آنان گنجها و ملكهاى ابدى و پادشاهى حقيقى ، بلكه آن چه كه امروزه نمى توانيم در ذهن خود تصورش كنيم خواهد بخشيد .