تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٦٤٢ - جان آدمى در بدنش مانند كودك در شكم مادر است كه در ظاهر نمودى ندارد بلكه نمود او پس از مرگ شروع مى شود

((٣٥١٤)) تن چو مادر طفل جان را حامله مرگ درد زادن است و زلزله
جان آدمى در بدنش مانند كودك در شكم مادر است كه در ظاهر نمودى ندارد بلكه نمود او پس از مرگ شروع مى شود اين كه مى گويد : جان انسانى در بدن مانند طفل در شكم مادر است داراى نكتهء بسيار مهمى است ، آن نكته اين است كه جان به تمام معنا زاييده شدهء بدن نيست بلكه در بدن گذاشته شده است ، چنان كه نطفهء كودك از خود رحم نيست بلكه اسپرماتوزوئيد از پدر و اوول از مادر مى باشد .
آن نفس انسانى كه « خود » ناميده مى شود ، زاييده شدهء همين مواد است كه در بدن انسان متشكل مى گردد ، چنان كه گروه زيادى از فلاسفه ى گذشته و اغلب متفكرين و فلاسفه ى دوران معاصر مى گويند : « نفس در آغاز وجود كاملًا جسمانيت ولى به تدريج كه رو به بقا مى رود قيافهء تجرد به خود مى گيرد ، تا آن گاه كه روح خالص شود » .
اين مسئله احتياج به توضيح بيشترى دارد و ما در مباحث آينده به طور مشروح در اين باره بررسى خواهيم كرد .