تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٦٦ - تفسير ابيات

را گردانيده و كوچكترين افتخارى هم در اين باره نكرده‌اند ، تفاوت ميان بىنهايت پست و بىنهايت بالا است .
پس نشان دادن مزاياى نيكوى خلقت براى مردم به اين منظور كه بفهمند كه او داراى اين مزيت بوده و به ديگران ترجيح دارد ، حكايت از روح پست و ساقط مى كند كه نبودن او با بودنش فرقى ندارد ، شايد بدان جهت كه گاهى همين خود نمايىها به ضرر جامعه تمام مى شود ، نبودن او بهتر از بودن او باشد .
اگر مقصود كسانى كه مزاياى غير اختيارى خود را آشكار مى كنند ، اين بوده باشد كه : نعمتهاى خداوندى را بشمارند نه به عنوان عامل كردارهاى نيكوى فردى يا اجتماعى ، در اين صورت نه تنها زشت نيست بلكه بسيار كار شايسته‌اى است ، ولى به نظر مى رسد كه مقصود جلال الدين از گذاشتن آيينه در پيش رو اين است كه مردان الهى مى خواهند همواره موجوديت خود را ارزيابى نموده ، در راه تكامل روحى آگاهانه گام بردارند تفسير ابيات مى گويد : پادشاهان خردمند چنين عادتى دارند كه اصناف مختلفى را در پيرامون خود مى نشانند ، نويسندگان و اشخاص انديشمند را در دست راست قرار مى دهند ، چنان كه نوشتن با دست راست انجام مى گيرد .
پهلوانان و قهرمانان شجاع را در طرف چپ مى نشانند براى اين كه آنان مانند دل پادشاه هستند و دل آن عضو صنوبرى در طرف چپ سينه قرار گرفته است .
اما اولياء الله را در مقابل روى خود مى نشانند ، چرا اولياء الله را پيش روى خود مى نشانند ؟ براى اين كه آنان آيينهء جان انسانها هستند و مى توانند آن چه كه در جان انسانى مى گذرد نشان بدهند .
اين مردان عارف خود را در رديف حاجيان قرار مى دهند . آنان دلى ساده و