دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٢٣ - ٢/ ١ ٧ شخصيت معاويه از زبان امام على

٢/ ١ ـ ٧

شخصيت معاويه از زبان امام على ٧‌

٢٣٣٣. امام على ٧ در توصيف معاويه: خداوند عز و جل براى او پيشتازى‌اى در دين و پيشينه‌اى درست در اسلام، قرار نداد. او آزاد شده فرزند آزاد شده است. او دسته‌اى از همين دسته‌هاست [كه با اسلام مخالفت مى‌ورزيدند]. او و پدرش هميشه دشمن خداوند عز و جل و پيامبر ٦ و مسلمانان بودند تا اين كه با كراهت به اسلام روى آوردند.

٢٣٣٤. امام على ٧ در توصيف آن مرد نكوهيده و سپس در بيان فضايل خود: بدانيد كه بى‌گمان، پس از من مردى گشاده‌گلو و بزرگْ‌شكم بر شما چيره خواهد شد. آنچه بيابد، مى‌خورد و آنچه را نيابد، مى‌جويد. او را بكشيد، و هرگز او را نمى‌كشيد. بدانيد كه او شما را به دشنام‌گويىِ به من و بيزارى جُستن از من وا مى‌دارد؛ امّا دشنام را، پس دشنام دهيد كه براى من، مايه پاكى و براى شما موجب نجات است؛ و اما بيزارى جُستن، پس از من تبرّى مجوييد كه من بر فطرت [توحيد] زاده شدم و در ايمان و هجرت، [بر ديگران‌] پيشى گرفتم.

٢٣٣٥. امام على ٧ در نامه‌اش به معاويه: سبحان اللّه! چه سخت به هوس‌هاى بدعت‌آلود، گرفتارى و به سرگردانىِ پيروى شده، دچارى: با تباه ساختن حقيقت‌ها و كنار نهادن وثيقه‌هايى كه خواسته خداوند است و حجّت او در برابر بندگانش.

٢٣٣٦. امام على ٧: به خدا سوگند، معاويه دوست مى‌دارد كه‌از [بنى‌] هاشم، كسى نباشد كه در آتش‌بدمَد،[١] جز آن‌كه بميرد تا نور خدا خاموش شود؛ «ولى‌خداوند نمى‌گذارد، تا نور

[١]. اين مَثَل براى مبالغه در نابودى و هلاكت به كار مى‌رود؛ زيرا كوچك و بزرگ، آتش را روشن نگه مى‌دارند.( م)