دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٤٣ - ٢/ ٢ عمرو بن عاص

او در جنگ‌هاى متعدّدى همدوش با مشركان، عليه مسلمانان جنگيد و چون قدرت روز افزون اسلام را دريافت، در سال هشتم هجرى و قبل از فتح مكّه، اسلام آورد.

عمرو با فنون جنگى آشنايى داشت. پيامبر ٦ فرماندهى سپاه را در غزوه ذاتُ السَّلاسل بدو سپرد، با اين كه ابو بكر و عمر هم در آن لشكر بودند. او در هنگامه رحلت پيامبر خدا، در پى مأموريتى در عُمّان به سر مى‌بُرد.

عُمَر به او علاقه شگفتى داشت و او را بزرگ مى‌داشت و از او تجليل مى‌كرد. وى در زمان عمر، مصر را فتح كرد و از سوى عمر، به حكومت آن ديار، منصوب شد.

در زمان عثمان نيز مدّتى بر منصب ولايت مصر بود؛ امّا عثمان بر اساس سياست حاكميت بخشيدن به امويان، عمرو را عزل كرد و عبد اللّه بن سعد را كه برادر مادرى‌اش بود به جاى او گمارد. عمرو از اين عزل، اندوهگين گشت و كينه عثمان را به دل گرفت و در شعله‌ور ساختن شورش عليه عثمان، نقش جدّى داشت.