چيزى در پاسخش نمى‌گفت، تا آن كه ماه سوم كشتن عثمان، يعنى ماه صفر شد. معاويه، مردى از بنى عَبْس و يك نفر از بنى رَواحه به نام قبيصه را فرا خواند و طومارى مُهر زده به وى داد كه عنوانش چنين بود: از معاويه به على.

سپس [به عَبْسى‌] گفت: هر گاه وارد مدينه شدى، پايين طومار را بگير [و آن را بلند كن‌]، و به وى سفارش‌هايى كرد كه چه بگويد و فرستاده على ٧ را نيز روانه ساخت.

هر دو بيرون آمدند و در آغاز ماه ربيع اوّل، به مدينه رسيدند. وقتى وارد مدينه شدند، عبسى طومار را چنان كه مأمور شده بود بلند كرد و مردم، بيرون آمدند و بدان مى‌نگريستند. سپس به خانه‌هاى خويش رفتند و دانستند كه معاويه، مخالف است.

مرد عبسى رفت تا بر على ٧ وارد شد. طومار را به وى داد. وقتى [على ٧‌] مهرش را شكست در درون آن نوشته‌اى نديد، به فرستاده [معاويه‌] فرمود: «چه خبر؟».

گفت: در امانم؟

فرمود: «بلى. فرستادگان در امان‌اند و كشته نمى‌شوند».

گفت: قومى را پشت سر گذاشتم كه جز به انتقام، رضايت نمى‌دادند.

فرمود: «از چه كسى؟».

گفت: از خودت! من شصت هزار پيرمرد را پشت سر نهادم كه زير پيراهن عثمان، گريه مى‌كردند؛ پيراهنى كه براى آنان نصب شده بود و بر منبر دمشق، كشيده شده بود.

فرمود: «خون عثمان را از من مى‌خواهند؟! مگر من مانند عثمان، ستمديده [و خون باخته‌] نيستم؟ بار خدايا! در پيشگاه تو از خون عثمان، برائت مى‌جويم».

٣/ ٥

تعيين فرماندار براى شام و فرستادن او

٢٣٧٠. تاريخ الطبرى: [امام على ٧‌] به ابن عبّاس فرمود: «به سوى شامْ حركت كن كه تو را فرماندار آن جا قرار دادم».

ابن عبّاس گفت: اين، رأى صوابى نيست. معاويه مردى از بنى اميّه است و پسر عموى عثمان و كارگزار او در شام. من در امان نيستم از اين كه به انتقام خون عثمان، گردنم را بزند يا دستِ كم به زندانم افكنَد و بر من سلطه جويد.

على ٧ به وى فرمود: «چرا؟».

گفت: به جهت خويشاوندى ميان من و تو، و هر حكمى بر ضد تو بدهند، بر ضد من نيز خواهند داد؛ ولى به معاويه نامه بنويس و به او اميد و وعده بده.