دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٨٥ - ٢/ ٥ عبد الرحمن بن خالد بن وليد

بود و امام على ٧ در نماز، او را نفرين مى‌كرد. با اين حال، از او سخنانى در ستايش شجاعت على ٧ نقل شده است.

او در زمان معاويه، مدتى حاكم حمص بود و چون معاويه از علاقه اهل شام به حكومت عبد الرحمن بعد از خود آگاه شد، او را با سَم كشت تا با يزيد بر سر حكومت، رقابت نكند.

٢٣٦٤. وقعة صفّين به نقل از عبد الرحمن بن خالد بن وليد، در توصيف امام على ٧: به خدا سوگند، روزى بر ما گذشت كه گرفتار اژدهايى همچون كوهى استوار شديم و او در حالى كه گَرد و غبار به راه انداخته و ميان ما و افق حايل شده بود، بر ما هجوم آورد. او بر اسبى سياه كه سُم بر زمين مى‌كوفت، سوار بود و از چپ و راست، شمشيرشان مى‌زد و مانند شترى جوان، در جوش و خروش بود و چون پيكار كننده توفنده، از خشم، دندان مى‌فشرد. معاويه گفت: به خدا سوگند، هم اكنون او (على ٧) شمشير مى‌زند و انتقامجويانه مى‌جنگد.

ر. ك: ج ١٢ ص ٣٧٩ (ابو اعور) وص ٣٨١ (بُسر بن ارطات) و ص ٤٢٧ (وليد بن عقبه).