دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٥ - ٤/ ١٥ ديگر نامههاى امام به معاويه

٢٤٠١. امام على ٧ برگرفته نامه وى به معاويه: امّا بعد؛ تو را هنگامِ آن رسيده كه با تيزبينى، از امورِ آشكار سود بَرى. تو با ادّعاهاى نادرستت و اين كه بى پروا خود را در فريب‌ها و دروغ‌ها درافكندى، به همان راه پيشينيانت رفتى؛ آنچه را از مرتبه تو برتر است، به خود بر بستى، اموالى را كه نزد تو سپرده شده بود، ربودى؛ و اين همه را براى گريز از حق و انكار آنچه از گوشْت و خونت با تو پيوسته‌تر است و [هنوز] گوشَت از آن آكنده و سينه‌ات از آن لبريز است، انجام دادى. پس، از پىِ حق چيست، جز گم‌راهى آشكار؟ و از پىِ روشنى [حق‌] چيست، جز آميختن [حق به باطل‌]؟

پس، از شبهه و آميزش [حق و باطل در] آن، بپرهيز، كه ديرگاهى است فتنه، پرده‌هاى خويش را آويخته و تيرگى‌اش، ديدگان را كور كرده است. نامه‌اى از تو به من رسيده با سخنانى ناروشن و ناتوان از آشتى پراكندن و داراى افسانه‌هايى كه دانش و تأمّلت آنها را بر نبافته است. با اين سخنان، به كسى مى‌مانى كه در ريگِ روان فرو رفته يا در سياهچالى به اشتباهكارى گرفتار است. جايگاهى بلند را مى‌طلبى كه دستيابى به آن دور ونشانه‌هايش بس دست نايافتنى است، عُقاب را به آن راهى نيست و عَيّوق با آن برابر است.

پناه مى‌برم به خدا كه پس از من، بَست و گشادِ كارهاى مسلمانان را تو در دست گيرى يا تو را منصبى بخشم كه [وجوب‌] عقد و پيمانى از مسلمانى را برايت لازم آورَد. پس از اكنون نَفْست را درياب و در [كارِ] آن بينديش، كه اگر چنان كوتاهى ورزى كه بندگان خدا در برابرت قيام كنند، كارها بر تو فرو بسته خواهد شد و آنچه امروز از تو پذيرفته مى‌شود، آن روز پذيرفته نخواهد شد. والسّلام!

٢٤٠٢. الأمالى، طوسى به نقل از ثَعْلبة بن يزيد حمّانى: امير مؤمنان على بن ابى طالب ٧ به معاوية بن ابى سفيان نوشت: