دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٨٧ - ٤/ ١٧ نامه محمد بن ابى بكر به معاويه

٤/ ١٧

نامه محمّد بن ابى بكر به معاويه‌

٢٤٠٤. وقعة صِفّين به نقل از عبد اللّه بن عوف بن احمر:

محمّد بن ابى بكر به معاويه نوشت:

به نام خداوند بخشنده مهربان. از محمّد بن ابى بكر به آن گم‌راه، فرزند صَخْر. درود بر فرمانبرانِ خدا، از جانب كسى كه به شايسته ولايت الهى تسليم شده است.

امّا بعد؛ خداوند با شكوه و بزرگى و چيرگى قدرت خويش، بى مشقّت و بى آن كه توانش كاستى پذيرد و به آفريدگانِ خويش نياز يابد، جهان آفرينش را پديد آورد. خداوند، آنان را بنده خويش مقرّر فرمود و از ايشان، گروهى را تيره‌بخت‌و برخى را نيك‌بخت قرار داد؛ شمارى را گم‌راه و عدّه‌اى را راهيافته. سپس با علم خويش، آنان را بِه‌گُزين كرد و از ميان ايشان، محمّد ٦ را برگزيد و به پيامبرى، ويژه ساخت و براى [ابلاغ‌] وحى خويش انتخاب كرد و امينِ امرِ خود شمرد و او را به رسالت برانگيخت؛ پيامبرى كه كتاب‌هاى [آسمانى‌] پيشين را راست شمرد و رهنما به سوى شريعت‌ها شد. پس وى با حكمت و پند نيك، [مردم را] به راه پروردگارش فرا خواند.

نخستين كسى كه محمّد ٦ را اجابت كرد و به او روى آورْد و راستگويش شمرد و با وى همساز گشت و اسلام آورد و تسليم شد، برادر و پسر عمويش على بن ابى طالب بود كه او را بر پايه [سرّ] غيبىِ پوشيده، تصديق كرد و بر هر دوست [ديگر] ترجيحش داد و از هر بيمى پاسش داشت و در هر [رويداد] هراس‌آلود، از دل و جان، قوّت قلب او شد، با دشمن وى جنگيد و با دوستش سازگارى ورزيد، در لحظه‌هاى سختى و هنگامه‌هاى هراس، همواره جان خويش را به او پيشكش كرد، چندان كه پيش‌گامى شد در جهاد، بى‌مانند و در رفتار، بى‌همتا.

اكنون مى‌بينيم كه از همتايى با او دم مى‌زنى، حال آن كه تو، تويى؛ و اوست همان برترينى كه در هر خيرى پيشى جُسته؛ نخستين اسلام آورنده، پاكْ نيّت‌ترينِ مردم و پاكْ‌نژادترينِ انسان‌ها، داراى برترين همسر، و پسر عمويش برترين پسر عموى عالَم است و تويى لعنت شده فرزند لعنت شده!