دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٧١ - ١٠/ ١٥ نامه امام به كوفيان

بدان كه آنچه تو را به خداوندْ نزديك مى‌سازد، همان، دوركننده تو از آتش است، و آنچه تو را از خداوندْ دور مى‌سازد، همان، نزديك‌كننده تو به آتش است. خدا را بسيار ياد كن و از غافلان مباش.

و ابومِخْنَفْ لوط بن يحيى گزارش كرده است كه: چون اميرمؤمنان، عبد اللّه بن عبّاس را به بصره گمارْد، براى مردمْ سخنرانى كرد، خداوند را سپاس و ثنا گفت و بر پيامبرش درود فرستاد. سپس فرمود:

«اى مردم! عبد اللّه بن عبّاس را بر شما گماردم. از او بشنويد و دستورهايش را تا وقتى از خداوند و پيامبرش اطاعت مى‌كند اطاعت كنيد و اگر بدعتى گذاشت يا از حق كناره گرفت، به من خبر دهيد تا او را از حكومت بر شما عزل كنم. به‌راستى كه اميدوارم او را پاكْ‌دامن، پارسا و خودنگهدار بيابم. من او را بدين كار نگماردم، جز آن كه مى‌دانم اين خصلت‌ها در وى وجود دارد. خداوند بر من و شما ببخشد!».

عبد اللّه در بصره ماند، تا زمانى كه اميرمؤمنان به سوى شام، حركت كرد. در آن هنگام، زياد بن ابيه را به جاى خود بر بصره گمارد و ابو الأسود دُئلى را نيز معاون او نهاد و خود به اميرمؤمنان پيوست و با او به سوى صِفّينْ حركت نمود.

١٠/ ١٥

نامه امام به كوفيان‌

٢٣٠٠. امام على ٧ در نامه‌اش به كوفيان: «به نام خداوند بخشنده مهربان. از على اميرمؤمنان به مردم كوفه. سلام عليكم! همانا خداوندى را سپاس مى‌گويم كه جز او خدايى نيست. امّا بعد؛ به‌راستى كه خداوند، حاكم عادل است. « [خداوند] سرنوشت هيچ قومى را تغيير نمى‌دهد، مگر آن كه آنان، آنچه را در خودشان است، تغيير دهند و چون خدا براى قومى [به خاطر اعمالشان‌] اراده بدى كند، هيچ چيز مانع آن نيست و غير از او حمايتگرى براى آنان نخواهد بود».