دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧١ - ٢/ ٣ عبيد الله بن عمر

بود و جُفينه كه اهل ذمّه بود، حمله كرد و آنان را كشت.

صحابيان پيامبر ٦ و از جمله امام على ٧، عبيد اللّه را به مرگْ محكوم كردند؛ ليكن عثمانْ او را عفو كرد و دستور داد كه از دست امام ٧ بگريزد و قطعه زمينى از كويفة بن عمر[١] در نزديكى كوفه در اختيار او نهاد و عبيد اللّه، پيوسته در آن جا بود. پس از به خلافت رسيدن امام على ٧، عبيد اللّه بن عمر، از ترس قصاص، به معاويه پيوست و فرمانده سواران او شد.

او در جنگ صفّين، فعّاليت فراوانى به نفع معاويه كرد؛ ليكن در هنگامه جنگ، كشته شد. درباره كُشنده او اختلاف نظر وجود دارد. گفته شده است كه امام على ٧ او را به هلاكت رساند و گفته شده مالك اشتر، و نيز گفته شده عمّار بن ياسر او را كشت.

٢٣٥٩. مروج الذهب: عبيد اللّه بن عمر به معاويه پيوست، از ترس آن كه على ٧ او را به خاطر [كُشتن‌] هرمزان، دربند سازد؛ زيرا ابو لؤلؤ، غلام مغيرة بن شعبه، قاتل عمر

[١]. كُوَيْفَه، تصغير كوفه است و نام روستايى است از روستاهاى كوفه كه به عبيد اللّه بن عمر نسبت داده شده است؛ زيرا وى پس از كشتن دختر ابو لؤلؤ در آن جا منزل گرفت.( م)