تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ٤٥٧ - خداوند از روى احتياج از ما امتثال دستورات را نمى خواهد

و ما نمى خواهيم به كيفر اخروى كه « روحى » و شديدتر است دچار شويم .


((٣١٤١)) هر شكار و هر كراماتى كه هست از براى بندگان آن شه است
خداوند از روى احتياج از ما امتثال دستورات را نمى خواهد احتمال كوچكترين احتياج در باره خدا با احتمال نقص در آن وجود بىنياز مساوى است . متأسفانه نه تنها جوانان بلكه گاهى بعضى از آن اشخاص كه ادعاى علم و معرفت مى كنند ، باين گمان مبتلا هستند كه اين عبادات را كه ما به جا مى آوريم براى خدا سود بخش است حتى ساده لوحى بعضى از اشخاص تا آن جا مى رسد كه هنگامى كه ناملايماتى به آنان روى مى آورد مانند اين كه با خدا به حال اعتصاب در آمده‌اند مى گويند : ما ديگر نماز نخواهيم خواند و به سوى او نخواهيم گرويد - زيرا اگر او به نمازها و ساير عبادتهاى ما ترتيب اثر مى داد ، مى بايست كه اين ناملايمات را براى ما روا نمى داشت .
اينان خدا را نمى شناسند ، لذا عباداتى را كه به جا مى آورند تنها از روى عادت پاداشهايى است كه در همين دنيا توقع دارند .
گويى اكثريت مردم با عبادات خود با خدا معامله مى كنند ، يعنى با او عبادت مى دهند تا زندگى بدون زحمت از او دريافت كنند ، در نتيجه گمان مى كنند : خدا مانند آن خريدارى كه به كالايى نيازمند است ، عبادات آنها را مى خرد و در مقابل زندگانى مورد تمايل آنها را در اختيارشان مى گذارد .
اگر اين نكته براى مردم روشن مى شد كه خدا بىنيازتر از آن است كه بخواهد از خود به خود سودى برساند كجا رسد كه بشر ناچيز بتواند براى او سودى عايد سازد ، آن موقع ديديم كه عظمت روح انسانى تا چه پايه مى تواند اعتلا بگيرد .