تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٤٦ - تفسير ابيات

مشغول به اداره و تنظيم جريانات طبيعى بدن مى باشد . مانند اينكه هنگامى كه قواى دماغى انسانى به سمت معينى متمركز گردد ، نمى تواند حوادث و رويدادها را مورد توجه قرار بدهد ، زيرا كه روح بيك سمت جلب شده است » . [١] تفسير ابيات بزرگان مكه در جنگ با پيغمبر قربانيها مى كردند كه شايد قبول شود و به پيغمبر پيروز گردند ، بهمين جهت كه خدا دستور داده است كه در هر نمازى اين آيه خوانده شود « اِهْدِنَا اَلصِّراطَ اَلْمُسْتَقِيمَ » ١ : ٦ .
زيرا اگر لطف خداوندى نباشد انسان بدترين كارها را انجام مى دهد و آنها را به خدا منسوب مى سازد . چنان كه درم دادن براى آدم سختى شايسته است ، همچنين جان دادن هم براى آدم عاشق زيبنده مى باشد . بايد بدانى كه اگر نان را در راه حق و براى حق بدهى ، در مقابل آن نانى خواهى گرفت و اگر از براى حق جانى را نثار كنى خدا جانى را بتو عنايت خواهد فرمود . اگر برگهاى چنار بريزد خداوند او را با برگ بىبرگى متنعم خواهد ساخت .
اگر تو از زيادى جود و بخشش تمام اموال خود را در راه خدا بدهى ، خدا هرگز اين حق ترا پاى مال نخواهد ساخت و ثروتى بتو عنايت خواهد كرد كه تمام شدنى نيست .
هر كس در امروز چيزى بكارد ، درست است كه آن چيز را از انبار خالى كرده است ، ولى فردا محصول عالىترى را خواهد برداشت . اما كسى كه از ترس خالى شدن انبار دانه ها را در زير زمين نكاشت ، بدون شك اين شخص محصولى درو نخواهد كرد و همان دانه ها را هم بالاخره موش و شپش و حوادث مخرب طبيعت از بين خواهد برد .
درست توجه كنيد اين جهان موجوديست رو بنفى ، در حال كون است ولى رو

[١] مضمون از اشارات - ابن سينا ج ٣ ، ص ٣٤٩ و ٣٥٠ . .