تفسير ونقد وتحليل مثنوى جلال الدين محمد مولوى - علامه جعفری - الصفحة ١٤٣ - تفسير ابيات

صورت است كه تو مى توانى اجر مال بىكران از خدا دريافت نمايى .
مشركين مكه هم براى مبارزه با پيغمبر شترها را قربانى كرده ، آنها را انفاق مى كردند ، ولى نظر آنان شكست دادن به قيام پيغمبر بوده است نه خالصا لوجه الله الكريم .
بسيار خوب ، دستورات حق را در بارهء انفاق مال و يا ساير دستورات از كه بايد شنيد ؟ بايستى اوامر الهى را از مردان حق بشنوى ، نه از هر كس كه خود را بكسوت رهبرى در آورده است .
مانند آن غلام كه بدون دريافت دستور از امير خود پولها را به ياغيگران كشور انفاق مى كرد ، مال امير بدشمنان امير مى رسيد و آنها را تقويت مى نمود .
شگفتآورتر اين كه اين غلام نادان اين انفاق ظالمانه را عين عدالت مى پنداشت ، در صورتى كه عدالت باين ياغيگران در نزد شاه غير از رو سياهى و دو رويى چيزى نتيجه نمى دهد ، چنان كه خداوند در قرآن غافلان مشركين را تهديد فرموده مى گويد : انفاق آنها روز قيامت ميوه‌اى جز حسرت و اندوه نخواهد داشت .