امّا بعد؛ اى كوفيان! اگر نخستْ خداوند را اطاعت كنيد و در مرتبه دوم، مرا اطاعت كنيد، از بنيادهاى عرب خواهيد بود كه گرفتار به شما پناه آورَد و هراسناك، در ميان شما امنيت يابد. به راستى كه على، شما را براى جنگ با مادرتان عايشه و طلحه و زبير، دو حوارى پيامبر خدا و مسلمانانِ همراهشان بسيج مى‌كند و من، اين فتنه‌ها را بهتر مى‌شناسم.

فتنه‌ها وقتى روى مى‌آورند، مُشتَبَه (ناشناخته) هستند و وقتى روى مى‌گردانند، آشكار مى‌گردند. همانا مى‌ترسم بر شما كه دو گروه غافل از شما با يكديگر رو در رو شوند و يكديگر را بكشند و آن گاه مانند پلاسى افتاده بر زمينِ بلند، رها شوند. سپس اراذل ومردمان پست، باقى مانند كه نه امر به معروف مى‌كنند و نه نهى از منكر.

به‌راستى كه فتنه‌اى پوشيده بر شما وارد شده كه معلوم نيست از كجا آمده‌است كه خردمند را سرگردانْ رها مى‌كند. گويا مى‌شنوم كه پيامبر خدا، ديروز از فتنه‌ها ياد مى‌كرد و مى‌فرمود: «تو در آن خُفته باشى، بهتر از آن است كه نشسته باشى، و نشسته باشى، بهتر از آن است كه ايستاده باشى، و تو در آن ايستاده باشى، بهتر از آن است كه كوشا باشى».

پس شمشيرها را در نيام كنيد و نيزه‌ها را بشكنيد و تيرها را بگذاريد و زه‌ها را پاره كنيد و قريش را رها كنيد تا پارگى را خود رفو كنند و شكاف را خود پُر كنند. اگر كارى كنند، به سود خويش كرده‌اند و اگر سر باز زنند، هر ثمرى كه بدهد، براى خودشان است. روغنشان را در مَشك خودشان مى‌ريزند. از من خيرخواهى بجوييد، نه دغلكارى. مرا اطاعت كنيد و نافرمانى مكنيد تا راه سلامت بر شما آشكار گردد، و هركه آتش فتنه را برافروخته است، به آن درافتد.

عمّار بن ياسر، به سوى او بلند شد و گفت: تو خود شنيدى كه پيامبر خدا چنين فرمود؟

ابو موسى گفت: آرى. اين دستانم گِرو آنچه گفتم!

عمّار گفت: اگر راست بگويى، پس تنها تو مقصود پيامبر خدا بوده‌اى و حجّت را تنها بر تو تمام كرده است. پس در خانه‌ات بنشين و در فتنه، داخل مشو. امّا من گواهى مى‌دهم كه پيامبر خدا، على را به پيكار با ناكثين فرمان داد و براى او افرادى را نام بُرد، و او را به پيكار با قاسطين فرمان داد. اگر مى‌خواهى، گواهانى بياورم كه گواهى دهند پيامبر خدا تنها تو را [از فتنه‌] منع كرد و تنها تو را از ورود در فتنه، برحذر داشت.

سپس به وى گفت: دستت را بر آنچه شنيدى، به‌من ده.