دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥ - ٥/ ١ نامه امام به كوفيان از ربذه

فصل پنجم

يارى خواستن امام از كوفيان‌

٥/ ١

نامه امام به كوفيان از ربذه‌

٢١٤٦. تاريخ الطبرى به نقل از يزيد ضخم: وقتى خبر عايشه، طلحه و زبير به على ٧ در مدينه رسيد كه آنان به سمت عراق حركت كرده‌اند، با شتاب از مدينه بيرون رفت و اميدوار بود به آنان برسد و بازشان گردانَد. وقتى به ربذه رسيد، به وى خبر دادند كه آنها بسيار دور شده‌اند. چند روزى در ربذه اقامت گزيد. از آنان خبر رسيد كه قصد بصره كرده‌اند. بيمش برطرف شد و فرمود: «به راستى كه كوفيان به من علاقه‌مندترند و در ميان آنان، سران عرب و شخصيت‌هاى برجسته‌اى هست».

[و] از محمّد بن عبد الرحمن بن ابى ليلى، از پدرش نقل است كه مى‌گويد: على ٧ براى كوفيان نوشت:

«به نام خداوند بخشنده مهربان. پس از حمد و سپاس خداوند؛ به راستى كه من شما را و اقامت در ميان شما را برگزيدم؛ چون دوستى و مهرورزىِ شما را نسبت به خداوند عز و جل و پيامبر خدا مى‌دانم. پس هركه سوى من آيد و مرا يارى دهد، به نداى حقْ پاسخ گفته و وظيفه‌اش را به انجام رسانده است».