دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٢٣٧ - ١٠/ ٢ صدور فرمان عفو عمومى

١٠/ ٢

صدور فرمان عفو عمومى‌

٢٢٦٧. أنساب الاشراف: على ٧، هنگامى كه چيرگى يافت و پيروز شد، براى سخنرانى به پا خاست و فرمود: «اى مردم بصره! از شما گذشتم. برحذر باشيد از فتنه! به‌راستى كه شما نخستين مردمانى بوديد كه بيعت را شكستيد و وحدت امّت را برهم زديد».

آن گاه نشست و مردم با وى بيعت كردند.

٢٢٦٨. الإرشاد: از سخنرانى على ٧ در بصره، به هنگامى كه بر اهل جملْ پيروز شد، پس از حمد و سپاس گفتن خداوند: امّا بعد؛ به‌راستى كه خداوند، داراى رحمت گسترده و غفران هميشگى و گذشت بسيار و كيفر دردناك است.

خداوند، چنين حكم كرد كه رحمت و غفران و گذشت او، از آنِ بندگان اطاعت‌پيشه باشد و با رحمت او، راه يافتگانْ هدايت شدند و چنين مقدّر ساخت كه مجازات و خشم و كيفرش برسر بندگان نافرمانش باشد و پس از هدايت و دليل روشن، گم‌راهان گم‌راه نشدند.

اى بصريان! شما كه بيعت با من را شكستيد و دشمنم را عليه من‌يارى كرديد، نسبت به‌من چه گمانى داريد؟».

مردى به پا خاست و گفت: ما [به تو] گمان نيك داريم و مى‌بينيم كه تو پيروز شدى و قدرت يافتى. اگر كيفر دهى، ما مرتكب جرم شده‌ايم [و شايسته كيفريم‌] و اگر گذشت كنى، گذشت، نزد خداوند، دوست داشتنى‌تر است.

فرمود: «از شما گذشتم. پس، از فتنه دورى جوييد؛ چرا كه شما نخستين مردمانى بوديد كه بيعت شكستيد و وحدت امّت را برهم زديد».

[راوى‌] مى‌گويد: سپس در برابر مردم نشست و آنان با وى بيعت كردند.