دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٣١ - ٧/ ٥ ورود امام به بصره

عثمان بن حنيفْ نامه‌اى نوشت و به وى خبر داد كه لشكر جمل به سوى بصره در حركت‌اند و با توجّه به دورى ربذه از بصره، بعيد مى‌نمايد كه امام ٧ در ربذه بيش از يك ماه توقّف كرده باشد، به گونه‌اى كه جمليان به بصره رفته باشند و پس از مصالحه و پيكار و زندانى شدن عثمان بن حنيف و بيرون كردن او از زندان، عثمان، اين راه طولانى را پيموده و در ربذه به امام ٧ پيوسته باشد؛ ليكن على ٧ از ربذه حركت كرد و هنگامى كه در ذو قار به انتظارِ رسيدنِ نيروهاى كوفه بود، عثمان بن حنيف بر او وارد شد.

٧/ ٥

ورود امام به بصره‌

٢١٨٩. مروج الذهب به نقل از مُنذر بن جارود: ... على ٧ از سَمت راهى كه به طف مى‌روند، وارد بصره شد ... و حركت كردند تا در مكانى كه به «زاويه» معروف بود، توقّف كردند. چهار ركعت نماز به‌جا آورد، گونه‌هايش را به خاك ساييد و اشك‌هايش با خاك، عجين شد. سپس دست‌هايش را بلند كرد و دعا نمود:

«بار خدايا! اى پروردگار آسمان‌ها و آنچه سايه افكنده، و [اى پروردگار] زمين‌ها و آنچه بر دوش مى‌كشد، و اى پروردگار عرش بزرگ! اين، بصره است. از تو خيرهايش را مى‌خواهم و از شرّش به تو پناه مى‌بَرَم.

بار خدايا! ما را به بهترين صورت، در آن فرود آر كه تو بهترينِ فرود آورندگانى. بار خدايا! اين گروه، اطاعت مرا كنار نهادند و بر من ستم كردند و بيعتم را شكستند. بارخدايا! خون مسلمانان را خودت حفظ كن.

٢١٩٠. الإرشاد از سخن امام على ٧ هنگامى كه وارد بصره شد و يارانش را گِرد آورد و آنان را بر پيكار، تشويق نمود: اى بندگان خدا! براى جنگ با اينان برخيزيد و در جنگ‌