اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٤٥٣ - ٢/ ٢ تأويل قرآن
٤٩٥. امام حسن عليه السلام- در مجلس معاويه-: من پسر بهترين كنيزان [خدا] و سَرور زنانم.
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ما را با علم خداوند- تبارك و تعالى- تغذيه كرده است و تأويل قرآن و احكام دشوار را به ما آموخته است. سترگترين ارجمندى و والاترين كلمه و افتخار و بلندى، از آنِ ماست.
٤٩٦. امام باقر عليه السلام: هيچ كس نمىتواند ادّعا كند كه همه قرآن اعمّ از ظاهر و باطن آن را مىداند، مگر اوصيا.
٤٩٧. امام باقر عليه السلام: كسى از مردم ادّعا نكرده است كه همه قرآن را چنان كه فرو آمده، گرد آورده است، مگر آن كه دروغ مىگويد. قرآن را آن گونه كه خداوند متعال فرو فرستاده، گرد نياورده و حفظ نكرده، مگر على بن ابى طالب عليه السلام و امامان پس از او.
٤٩٨. تفسير العيّاشى- به نقل از فضيل بن يسار-: از امام باقر عليه السلام در باره اين حديث: «در قرآن آيهاى نيست، مگر آن كه پيدايى دارد و پنهانى و حرفى در آن نيست، مگر آن كه نهايتى دارد و هر نهايتى را آغازى است» پرسيدم كه: مفهوم پيدا و پنهان چيست؟
امام عليه السلام فرمود: «پيدا و پنهان آن، همان تأويل آن است، چه رويدادهايى كه گذشته است و چه آنچه هنوز تحقّق نيافته است. اين تأويل، جريان دارد، همچون جريان خورشيد و ماه. هر گاه چيزى از آن بيايد، واقع مىگردد. خداوند متعال مىفرمايد:
«و تأويلش را [كسى] جز خدا و ريشهداران در دانش نمىداند». ما آن را مىدانيم».
٤٩٩. الكافى- به نقل از ابو الصباح-: به خدا سوگند، امام صادق عليه السلام به من فرمود: