١٢٤٢. المناقب‌، خوارزمى- به نقل از ابو ليلى-: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به على عليه السلام فرمود: «من نخستين كسى هستم كه وارد بهشت مى‌شود، و تو هم با من وارد آن مى‌شوى و حسن و حسين و فاطمه ...» و به او فرمود: «اى على! هشدار از كينه‌هايى كه [نسبت به تو] در سينه‌هاى برخى نهفته است و پس از مرگ من، آنها را آشكار مى‌كنند. اينان را خدا و لعنت‌گران، لعنت مى‌كنند». سپس پيامبر صلى الله عليه و آله گريست.

به ايشان گفته شد: اى پيامبر خدا! از چه روى گريه مى‌كنى؟

فرمود: «جبرئيل عليه السلام به من خبر داد كه اين عدّه به او (على) ستم مى‌كنند و او را از حقّش باز مى‌دارند، و با او مى‌جنگند و فرزندانش را مى‌كشند، و بعد از من به آنها ستم مى‌كنند. جبرئيل به من از جانب خداى عز و جل خبر داد كه اين ستم برطرف مى‌شود، هر گاه قائم آنان (اهل بيت) قيام كند و كارشان بالا گيرد و امّت بر دوستى ايشان هم‌داستان شوند و دشمنانشان اندك شوند و كسانى كه آنان را ناخوش مى‌دارند، به ذلّت افتند و ستايندگانشان زياد شوند و اين، زمانى است كه شهرها دگرگون مى‌شوند و بندگان ناتوان مى‌گردند و اميدى به فَرَج [و گشايش‌] باقى نمى‌مانَد. در اين زمان، قائم در ميان آنان ظهور مى‌كند .... او از فرزندان دخترم فاطمه عليها السلام است. خداوند به واسطه آنان حق را رو مى‌آورد و با شمشيرهاى ايشان، باطل را در هم مى‌شكند و مردم، داوطلبانه و از ترس آنان پيروى مى‌كنند ...». آن گاه فرمود: «اى مردم! بشارت باد شما را به فَرَج [و گشايش‌]؛ زيرا وعده خدا تخلّف‌ناپذير است و حكم [و قضاى‌] او برگشت ندارد و اوست حكيم و آگاه. فتح خدا نزديك است. بار خدايا! آنان خانواده من اند. پس پليدى را از آنان بزداى و كاملًا پاكشان گردان. بار خدايا! آنان را حفظ و نگهدارى كن و با آنان باش و يارى‌شان ده و عزّتشان بخش و خوارشان مگردان و به جاى من، براى آنان باش. همانا تو بر آنچه بخواهى، توانايى».

١٢٤٣. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: بشارت! بشارت! (سه بار). حكايت امّت من، در حقيقت، حكايت‌