دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٧١ - ٢ محمد بن ابى بكر

امام حسن ٧ و عمّار بن ياسر و زيد بن صوحان و قيس بن سعد،[١] و در ادامه نيز متن طبرى آمده است.[٢]

٧. در كتاب الامامة والسياسة از اين افراد، نام برده شده است: عمّار بن ياسر و محمّد بن ابى بكر؛ امام حسن ٧ و عبد اللّه بن عبّاس و عمّار بن ياسر و قيس بن سعد.[٣]

همان‌گونه كه ملاحظه مى‌شود، اختلاف بسيارى در تعداد نمايندگان و ترتيب آنان وجود دارد. به نظر مى‌رسد كه ترتيب صحيح نمايندگان، اين‌گونه باشد:

١. هاشم بن عتبه‌

امام على ٧ از ربذه (در نزديكى مدينه)، هاشم بن عتبه را با نامه‌اى به سوى ابو موسى اشعرى (فرماندار كوفه) فرستاد و از او خواست تا مردم را به جنگيدن عليه سپاه جمل فرا خوانَد. دليل انتخاب هاشم بن عتبه نيز مشخّص است. هاشم، از سران سپاه اسلام بود و در كوفه از وجهه خوبى برخوردار بوده است.

هاشم بن عتبه، به كوفه رفت و نامه امام ٧ را ابلاغ كرد؛ ولى با مخالفت ابوموسى اشعرى روبه‌رو شد. هاشم از كوفه، نامه‌اى به امام نوشت و ايشان را از اوضاع آن‌جا آگاه كرد. به دنبال آن، خود هاشم به حضور على ٧ رسيد و جريان را مفصّلًا توضيح داد.

٢. محمّد بن ابى بكر

نماينده دوم امام على ٧ محمّد بن ابى بكر است كه از وجهه مناسبى در نزد همه مسلمانان، بخصوص شورش‌كنندگان بر ضدّ عثمان برخوردار بود. متون تاريخى در

[١]. شرح نهج البلاغة: ج ١٤ ص ٨ ١٠.

[٢]. شرح نهج البلاغة: ج ١٤ ص ١٦.

[٣]. الإمامة والسياسة: ج ١ ص ٨٥ و ٨٦.