دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٥١٧ - ٦/ ٢ خطبه امام پيش از راهى شدن

و هر آينه ما به سوى پروردگارمان باز مى‌گرديم».

سپس گفت: «بار خدايا! به تو پناه مى‌برم از رنج سفر و دلْ افسردگىِ بازگشت، و حيرانىِ پس از يقين، و چشم‌انداز ناخوشايند درباره خانواده و دارايى و فرزندان. بار خدايا! تو اى همراهِ سفر و جانشين در [سرپرستىِ‌] خانواده؛ و كسى جز تو نمى‌تواند اين هر دو باشد؛ چرا كه جانشين، همراه نيست و همراه، جانشين نتواند بود».

٢٤٢١. الأخبار الطوال: آن‌گاه كه على ٧ آهنگ حركت به سوى شاميان كرد و [نماز] جمعه فرا رسيد، بر فراز منبر رفت، خدا را حمد و ثنا گفت، بر پيامبر ٦ درود فرستاد و گفت:

«اى مردم! روان شويد به سوى دشمنان سنّت‌ها و قرآن؛ به سوى كُشندگانِ مهاجران و انصار؛ به سوى جفاپيشگانِ فرومايه كه با بيم و اكراه اسلام آوردند؛ به سوى آنان كه [براى اسلام دروغينشان‌] دل‌هاشان به دست آورده شد تا آزارشان را از مسلمانان نگه دارند».

٢٤٢٢. امام على ٧ برگرفته خطبه وى هنگام حركت به شام (و گفته شده: هنگامى كه در نُخَيله، بيرون كوفه و عازم صفّين بود): سپاسْ خداوند را سزاست تا هرگاه كه شب گردد و تاريك شود، و تا هرگاه ستاره‌اى آشكار و پنهان شود؛ خداوندى را كه نعمت‌هايش ناپيدا نمانَد و احسانش را همانندى نباشد.

امّا بعد؛ همانا پيش‌قراولان سپاهم را پيش فرستاده، دستورشان داده‌ام كه بر مسير اين ساحل، پيش روند تا فرمان من به ايشان فرا رسد. من بر آنم كه اين آب (فرات) را درنَوَردم تا به گروهى اندك از شما كه بر كناره دجله وطن دارند، رَسَم و ايشان را اگر خدا خواهد براى رويارويى با دشمنانتان، به يارى شما برانگيزم و از ياورانتان گردانم.