دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٧٩ - ٢/ ٤ عبد الله بن عمرو بن عاص

فرماندهى ميمنه لشكر او را برعهده داشت و بنا به قولى، پرچمدار پدرش عمرو بن عاص بود.

او در زمان حكومت معاويه، مدّتى حاكم كوفه بود و پس از مرگ پدرش، از سوى معاويه به حكومت مصر منصوب شد. او از پدرش ثروت بسيارى از طلاهاى مصرى به ارث بُرد و در شمار ملوك صحابيان است.

عبد اللّه از شركت در جنگ صفّين، اظهار ندامت مى‌كرد و مى‌گفت: اى كاش بيست سال يا ده سال پيش از آن، مرده بودم!

او به سال ٦٥ هجرى در مصر درگذشت.

٢٣٦٢. مسند ابن حنبل به نقل از حنظلة بن خُوَيلد عنبرى: هنگامى كه نزد معاويه بودم، دو مرد پيش او آمدند و درباره سر عمّار، نزاع داشتند. هريك مى‌گفت: من او را كشتم.

عبد اللّه بن عمرو گفت: براى آن كه خيال يكى از شما به نفع رفيقش راحت باشد، [مى‌گويم كه‌] از پيامبر خدا شنيدم كه مى‌فرمود: «او (عمّار) را گروه طغيانگر مى‌كُشند».

معاويه گفت: [اگر منظورت اين است كه «گروه طغيانگر» ماييم‌] پس چرا با مايى؟

عبد اللّه گفت: پدرم از من به نزد پيامبر خدا شكايت كرد و او فرمود: «تا زمانى كه پدرت زنده است، از او اطاعت كن و او را نافرمانى نكن». من با شما هستم؛ ولى پيكار نمى‌كنم.

٢٣٦٣. المعجم الأوسط به نقل از اسماعيل بن رجاء، از پدرش: من در مسجد پيامبر ٦ و در ميان جمعى بودم كه ابو سعيد خُدْرى و عبد اللّه بن عمرو در آن حضور داشتند.