دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٥٥ - ٢/ ٢ ٣ سخنان امام حسن

خويشى را مى‌بُرد. در هنگامه جنگ، تا زمانى كه شمشيرها سهم خود را نگيرند، چه چيز نهى‌كننده و فرمان دهنده است! و وقتى چنين شود، بزرگ‌ترين حيله‌اش آن است كه عورت خود را نشان دهد!

بدانيد كه به خدا سوگند، ياد مرگ، مرا از بازى باز مى‌دارد، و فراموشى آخرت، او را از گفتن حقْ باز مى‌دارد. به درستى كه او با معاويه بيعت نكرد، مگر با اين شرط كه بهره‌اى به وى دهد و در برابر رها كردن دينش، بخششى به او عطا كند.

٢٣٤٧. العقد الفريد: نزد على بن ابى طالب ٧ از عمرو بن عاص، سخن به ميان آمد. درباره‌اش فرمود: «شگفتا از فرزند زن بدنام! گمان مى‌بَرَد در حضور او شوخ‌طبعى مى‌كنم و اين كار را تكرار مى‌كنم. چگونه، حال آن كه بدترينْ سخن، دروغ‌ترينِ آن است؟ او مى‌خواهد و اصرار مى‌ورزد، در حالى كه اگر از او خواسته شود، بخل خواهد ورزيد. آن هنگام كه سختى‌ها شدّت گيرند و تنور جنگ، داغ گردد و شمشميرها سهم خود را از جمجمه مردان برگيرند، او جز بركَندن لباس‌ها و نشان دادن مقعدش به مردم، كارى ندارد. خداوند، او را در غم و اندوه اندازد!

٢/ ٢ ـ ٣

سخنان امام حسن ٧ درباره ناهنجارى‌هاى عمرو

٢٣٤٨. شرح نهج البلاغة در گزارش مناظره‌اى ميان حسن بن على ٨ و مردانى از قريش: [امام حسن ٧ فرمود:] امّا تو، اى پسر عاص! كارَت مشترك است.