دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٣٠٩ - ٢/ ١ ٢ نفرين پيامبر

٢٣١٥. الفخرى: مادر معاويه، هند، دختر عُتبه، زنى سرشناس در قريش بود كه در سال فتح مكّه اسلام آورد. در جنگ [احد]، وقتى حمزة بن عبد المطّلب، عموى پيامبر ٦، بر اثر اصابت نيزه‌اى بر زمين افتاد، هند آمد و او را مُثله كرد و بر اثر كينه‌توزى نسبت به وى، تكّه‌اى از جگر او را جويد؛ زيرا حمزه، مردانى را از نزديكان وى به قتل رسانده بود. از اين رو، معاويه را «فرزند زنِ جگرخوار» مى‌نامند.

٢/ ١ ـ ٢

نفرين پيامبر ٦ بر معاويه‌

٢٣١٦. المعجم الكبير به نقل از ابن عبّاس: پيامبر خدا، صداى دو مرد را شنيد كه آواز مى‌خوانند و مى‌گويند:

ياورى كه همواره استخوان‌هايش آشكار بود

فتنه جنگ و مرگ را از او دور نگاه داشت.

پيامبر ٦ پرسيد: «آن دو نفر كيستند؟».

گفته شد: معاويه و عمرو بن عاص.

پس فرمود: «بار خدايا! آن دو را در فتنه، فرو غلتان و در آتش، رهايشان ساز».[١]

٢٣١٧. صحيح مسلم به نقل از ابن عبّاس: من در ميان كودكان، بازى مى‌كردم كه پيامبر خدا آمد. من پشت درى پنهان شدم. آن گاه پيامبر خدا آمد و دست برشانه من گذاشت و

[١]. علّامه امينى گفته است: اين حديث، چهار طريق صحيح دارد و در آن، هيچ مناقشه‌اى نيست، جز آن كه امانتدارى ابن كثير، او را وا داشت كه طريق ضعيف را ذكر كند، چنان كه سيوطى در ضمن دُرهايش جز سخيف را نياورد و درباره سندهاى صحيح، براى حفظ كرامت پسر هند سكوت كرد( الغدير: ج ١٠ ص ١٤٥).