دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ١٥٥ - ٨/ ٦ كنارهگيرى دو جوان از جنگ با امام

٨/ ٦

كناره‌گيرى دو جوان از جنگ با امام‌

٢٢٠٥. تاريخ الطبرى به نقل از قاسم بن محمّد: جوانى كم سن از قبيله بنى سعد، نزد طلحه و زبير رفت و گفت: اى زبير! تو از حاميان پيامبر خدا بودى و تو اى طلحه! با دست خود، از جان پيامبر خدا پاسدارى نمودى و مى‌بينم كه مادر شما (عايشه) به همراه شماست. آيا ناموس خود را نيز آورده‌ايد؟

گفتند: نه.

گفت: پس من از سوى شما دليل روشنى ندارم. و كناره‌گيرى كرد.

سعد، در اين باره سرود:

نواميس خود را مصون داشتيد و مادرتان (عايشه) را كشانيده‌ايد

حقّا كه اين از كم‌انصافى است.

[عايشه‌] مأمور بود كه در خانه خويش بماند

امّا راه بيابان‌ها را به سرعت در پيش گرفت.

هدف قرار گرفت و فرزندانش در برابر او

با تير و نيزه و شمشير، مى‌جنگند.

با طلحه و زبير، حرمت عايشه هتك شد

و اين حادثه‌اى بود كه پيش‌تر خبرش داده شده بود و اين [براى روشنگرى‌] بس است.

جوانى از قبيله جُهَينه نزد محمّد بن طلحه كه مردى عابد بود آمد و گفت: از قاتلان عثمان با من سخن بگو.

محمّد گفت: باشد! خون عثمان، سه پاره است: پاره‌اى به گردن صاحب كجاوه است، يعنى عايشه؛ و پاره‌اى به گردن صاحبِ شتر سرخْ موى است، يعنى طلحه؛ و پاره‌اى به گردن على بن ابى طالب است.

جوان بخنديد و گفت: آيا گمان مى‌كنيد من بر گم‌راهى مى‌مانم؟! به على ٧ پيوست و در اين باره، شعرى سرود:

از پسر طلحه درباره آن مقتول‌

كه در مدينه دفن نشد، پرسيدم.

گفت: آنان سه گروه بودند

كه پسر عفّان را كشتند. و اشكش روان شد.

يك سوم به گردن كسى است كه در پرده است‌

و يك سوم، به گردنِ مرد سوار بر شتر سرخ.