١١٩٨. امام باقر عليه السلام: وقتى آيه: «روزى كه هر گروهى را با پيشوايشان فرا مى‌خوانيم» نازل شد، مسلمانان گفتند: اى پيامبر خدا! مگر شما، پيشواى همه مردم نيستيد؟

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: «من، فرستاده خدا به سوى همه مردم هستم؛ ولى پس از من، پيشوايانى الهى از اهل بيتم براى مردم خواهند بود كه در ميان مردم [به رهبرى‌] بر مى‌خيزند؛ ليكن تكذيب مى‌شوند و پيشوايان كفر و گم‌راهى و پيروانشان بر ايشان ستم روا مى‌دارند. هر كه آنان را دوست بدارد و از ايشان پيروى كند و تصديقشان نمايد، از من است و با من است و مرا ملاقات خواهد كرد و آگاه باشيد هر كه به ايشان ستم روا دارد و تكذيبشان كند، از من نيست و با من نيست و من از او بيزارم».

١١٩٩. پيامبر خدا صلى الله عليه و آله: حسن و حسين، پس از پدرشان، امامان امّت من و سَرور جوانان اهل بهشت اند و مادر آن دو، بانوى زنان جهان است و پدرشان سَرور اوصياست. از نسل حسين، نُه امام پديد مى‌آيد كه نهمين ايشان، قائم از نسل من است. اطاعت از آنان، اطاعت از من است و نافرمانى از آنان، نافرمانى از من است. به خدا شكايت مى‌برم از كسانى كه فضل ايشان را انكار كنند و پس از من، حرمت آنان را بشكنند و كافى است كه خدا پشتيبان و ياور عترت و امامان امّت من باشد و انتقام گيرنده از منكران حقّ آنان‌ «و كسانى كه ستم كرده‌اند، به زودى خواهند دانست كه چه فرجامى در انتظار آنان است».

١٢٠٠. كفاية الأثر- به نقل از جنادة بن ابى اميّه-: هنگامى كه حسن بن على عليه السلام در بستر بيمارى- كه به درگذشت ايشان انجاميد- افتاده بود، بر ايشان وارد شدم، در حالى كه در برابرش تَشتى بود و ايشان بر اثر زهرى كه معاويه- خدايش لعنت كند- به او خورانده بود، در آن تشت، خون استفراغ مى‌كرد و پاره‌هاى جگرش از دهانش خارج مى‌شد. گفتم: مولاى من! چرا خودتان را معالجه نمى‌كنيد؟

فرمود: «اى عبد اللَّه! مرگ را با چه علاج كنم؟!».

گفتم: إنّا للَّه‌و إنّا إليه راجعون.

ايشان سپس رو به من كرد و فرمود: «به خدا سوگند، پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ما سفارش فرمود كه اين امر (پيشوايى امّت) را دوازده امام از نسل على و فاطمه عليهما السلام به عهده خواهند گرفت و هيچ يك از ما نيست، مگر اين كه يا زهر خورانده مى‌شود و يا كشته مى‌شود».