اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٦٥٩ - فصل هفتم روش اهل بيت در بخشش و صله
نهد .... خداوند مىفرمايد: «كيست آن كس كه به [بندگانِ] خدا وامى نيكو دهد تا [خدا] آن را براى او چند برابر بيفزايد؟ و خداست كه [در معيشت بندگان،] تنگنا و گشايش پديد مىآورد و به سوى او باز گردانده مىشويد» و نيز مىفرمايد: «بر توانگر است كه از دارايى خود، انفاق كند و هر كه روزىاش تنگ شده است، [در همان حد] از آنچه خداوند به او داده است، انفاق كند» و خداوند، به تو گشايش فراوان [در روزى] داده است ...».
٧٧٥. الكافى- به نقل از احمد بن محمّد بن ابى نصر بزنطى-: نامه امام رضا عليه السلام به امام جواد عليه السلام را خواندم. در آن، چنين آمده بود: «اى ابو جعفر! به من خبر رسيده است كه هر گاه [براى خروج] بر مركب خود سوار مىشوى، اطرافيان، تو را از در پشتى بيرون مىبرند. اين از تنگنظرى آنهاست تا مبادا كسى از تو به خير رسد. به حقّم بر تو، مىخواهم كه رفت و آمدت، از درِ اصلى باشد و هر گاه [براى خروج] بر مركبْ سوار مىشوى، با خود، طلا و نقره داشته باشى و كسى از تو چيزى نخواهد، مگر آن كه بدو عطا كنى، و اگر يكى از عموهايت خواهان نيكىِ تو بدو شد، كمتر از پنجاه دينار به او نده و بيشتر از اين مبلغ را خود دانى و اگر يكى از عمّههايت خواهان نيكى تو بدو شد، كمتر از بيست و پنج دينار به او نده. من مىخواهم با اين كار، خداوند، تو را رفعت بخشد. انفاق كن و از پروردگار، بيم فقر نداشته باش».
٧٧٦. كشف الغمّة- به نقل از على بن عيسى-: مردى خدمت امام جواد عليه السلام رسيد و گفت: به قدر مروّتِ خود به من بخششى كن.
فرمود: «توان آن را ندارم».
آن مرد گفت: پس به قدر مروّت من، بخشش كن.
فرمود: «اين شدنى است. اى غلام! صد دينار بدو بده».