اهل بيت« عليهم السلام» در قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٢٥٣ - ١/ ١ پاكى
٢٢٧. امام صادق عليه السلام: انبيا و اوصيا گناهى ندارند؛ زيرا معصوم و پاك اند.
٢٢٨. امام صادق عليه السلام: شك و گناه، در آتش است. اين دو نه از ما هستند و نه به سوى ما مىآيند.
٢٢٩. امام صادق عليه السلام- در باره اين سخن خداوند: «خداوند خواسته است كه پليدى را تنها از شما اهل بيت بزدايد و شما را كاملًا پاك گرداند»-: رجس، همان شك است.
٢٣٠. امام رضا عليه السلام: خداوند عز و جل پس از پيامبرى و دوستى، امامت را در مرتبه سوم به ابراهيم خليل اختصاص داد و اين را فضيلتى قرار داد كه او را بدان شرافت داد و با آن ستودش و فرمود: «من تو را پيشواى مردم گردانيدم».
ابراهيم خليل عليه السلام از سرِ شادى گفت: «فرزندانم را هم؟».
خداوند در پاسخ او فرمود: «پيمان من، ستمكاران را در بر نمىگيرد». بدين ترتيب، اين آيه، امامت هر ستمگرى را تا روز رستاخيز باطل گرداند و امامت، تنها در برگزيدگان خواهد بود.
سپس خداوند، او را چنين گرامى داشت كه امامت را در نسل او- كه اهل طهارت و برگزيدگى بودند-، قرار داد و فرمود: «و به او اسحاق و يعقوب را [به عنوان نعمتى افزون] بخشيديم وهمه را از شايستگان گردانيديم و آنها را پيشوايانى ساختيم كه به امر ما هدايت مىكردند، و انجام دادن كارهاى نيك و بر پاى داشتن نماز و دادن زكات را به آنها وحى كرديم و آنان پرستنده ما بودند».